<span lang="FA">بسط تئوری کلاسیک <span dir="LTR">PFI<span lang="FA"> برای رفتار خمشی در دیوارهای برشی فولادی ویژه با تحلیل های غیرخطی برای فولادهای با رده مقاومتی مختلف

دیوارهای برشی فولادی (SPSW) به عنوان سیستم کارآمد در مقاومت جانبی سازه ها، طی دهه های اخیر جایگاهی ویژه در مهندسی زلزله یافته اند. این سیستم ها با برخورداری از سختی اولیه بالا، پایداری مناسب پس از تسلیم و ظرفیت چشمگیر در اتلاف انرژی، گزینه ای قابل اعتماد برای طراحی لرزه ای سازه های میان مرتبه و بلندمرتبه محسوب می شوند. توسعه کاربرد SPSW از دهه ۱۹۷۰ تاکنون، به ویژه در مناطق با خطر لرزه ای زیاد، نتیجه نیاز روزافزون به سیستم هایی است که عملکردی مطمئن و قابل پیش بینی فراهم سازند. در این پژوهش، مجموعه ای از دیوارهای برشی فولادی ویژه در ارتفاع های مختلف، در چارچوب طراحی مبتنی بر عملکرد مدل سازی و تحت تحلیل های غیرخطی استاتیکی و تاریخچه زمانی ارزیابی شده اند. به منظور بررسی نقش ویژگی های مصالح، دو نوع فولاد شامل فولاد ساختمانی متداول و فولاد کم مقاومت (LGS) در مدل ها به کار گرفته شد. نتایج تحلیل ها امکان شناخت دقیق رفتار غیرالاستیک، الگوی توزیع تغییرشکل ها، افت سختی و ظرفیت اتلاف انرژی را فراهم ساخت. هم زمان، نظریه برهم کنش خمشی پلاستیک (PFI) برای تبیین رفتار خمشی سیستم ها مورد استفاده قرار گرفت و با نتایج عددی مقایسه شد. استفاده از فولاد LGS موجب کاهش جابه جایی ها، بهبود سختی موثر، ارتقای ظرفیت باربری و توزیع مطلوب تر تغییرشکل های غیرخطی می شود. همچنین، این فولاد با تاخیر در بروز ناپایداری و کاهش احتمال فروریزش، عملکرد لرزه ای کل سامانه را ارتقا می دهد. بر اساس نتایج حاصل از این پژوهش، نسخه ای اصلاح شده از نظریه PFI پیشنهاد می شود که قادر است رفتار خمشی SPSW را با دقت مناسب و بدون نیاز به تحلیل های عددی پیچیده پیش بینی کند؛ موضوعی که می تواند در توسعه آیین نامه های لرزه ای آینده موثر باشد.

کلیدواژه ها:

دیوار برشی فولادی‎ویژه ، فولاد نرم ، تئوری کلاسیک PFI ، رفتار خمشی ، افزایش ارتفاع