نقش داستان نویسی گروهی بر توسعه جامعه پذیری و مهارت های ارتباطی با تاکید بر عنصر شخصیت پردازی

چکیدهپژوهش حاضر با هدف بررسی نقش شخصیت پردازی در داستان نویسی گروهی و کارکردهای آن در توسعه جامعه پذیری و مهارت های ارتباطی افراد انجام شده است. داستان نویسی گروهی به عنوان یک رویکرد تعاملی در تولید ادبیات، زمینه ای فراهم می سازد که در آن افراد از طریق گفت وگو، تبادل نظر و تصمیم گیری جمعی به خلق روایت و شخصیت های داستانی می پردازند. در این میان، شخصیت پردازی به دلیل ماهیت تعاملی و توافق محور خود، نقش محوری در شکل گیری تعاملات اجتماعی ایفا می کند.روش پژوهش از نوع توصیفی_تحلیلی و مبتنی بر مطالعات علمی و کتابخانه ای است. داده ها از طریق بررسی منابع معتبر در حوزه ادبیات داستانی، روان شناسی اجتماعی و نظریه های یادگیری اجتماعی، گردآوری و تحلیل شده اند. مبنای نظری پژوهش بر نظریه های یادگیری اجتماعی بندورا، یادگیری اجتماعی_فرهنگی ویگوتسکی، کنش متقابل نمادین مید، یادگیری مشارکتی جانسون و جانسون و نظریه روایت برونر استوار است.یافته های پژوهش نشان می دهد که داستان نویسی گروهی از طریق ایجاد تعامل اجتماعی، تقویت نقش پذیری، مشاهده و الگوبرداری و همچنین ساخت مشترک معنا، زمینه رشد جامعه پذیری و ارتقای مهارت های ارتباطی را فراهم می سازد. همچنین شخصیت پردازی به عنوان محور اصلی تعامل در این فرآیند، نقش تعیین کننده ای در توسعه مهارت های گفت وگو، همدلی و همکاری ایفا می کند.در نتیجه می توان گفت داستان نویسی گروهی نه تنها یک فعالیت ادبی، بلکه بستری آموزشی_اجتماعی برای تقویت مهارت های ارتباطی و فرآیند جامعه پذیری است.

کلیدواژه ها:

شخصیت پردازی ، داستان نویسی گروهی ، مهارت های ارتباطی ، یادگیری مشارکتی ، جامعه پذیری