ارائه راهکارهای معماری داخلی فضای مسکونی با رویکرد انعطاف پذیری (بر پایه مطالعات تطبیقی)

۱- چکیده۱-۱بیان مسئله با افزایش تراکم شهری و کمتر شدن روزافزون متراژ واحد های مسکونی و همچنین تغییر الگوهای رفتاری خانواده ها در گذر زمان، نیاز به فضاهای داخلی انعطاف پذیر بیش از پیش حس می شود. این قابلیت باعث می شود که یک فضا بتواند در گذر زمان متناسب با نیاز های زمان خود تغییر کاربری بدهد و یا حتی چند کاربری را بطور همزمان در خود جای بدهد.۲-۱ هدفاین مقاله در راستای ارائه راهکارهای مبتنی بر انعطاف پذیری فضایی، سعی در شناسایی عوامل تاثیرگذار در انعطاف فضایی، شناسایی عوامل مشوق استفاده از انعطاف فضایی و بررسی بازتاب این عوامل در نمونه های موردی دارد. ۳-۱ سوالاتموضوع مقاله سوالاتی بنیادین را پیرامون انعطاف فضایی بیان می کند. از جمله این که چه عواملی می تواند افراد را به استفاده از مفهوم انعطاف فضایی تشویق کند و اگر افراد مایل به بهره گیری از مفهوم انعطاف فضایی باشند، به وسیله کدام مولفه ها می توانند این انعطاف فضایی را در محیط خود به وجود بیاورند. ۴-۱ روش تحقیقمقاله موجود، یک روش پژوهش کیفی را دنبال می کند که با رویکرد توصیفی-تحلیلی و کمک گرفتن از روش گردآوری منابع کتابخانه ای و روش تحقیق فراترکیب، به شناسایی مولفه های انعطاف فضایی می پردازد و با تطبیق دادن مدل مفهومی خود با پروژه های موفق، راستی آزمایی فرضیات و یافته های خود را انجام می دهد.۵-۱ نتیجه گیریمعماری انعطاف پذیر می تواند یک راهکار موثر و بلند مدت برای طراحی مسکن افراد به شمار آید که در تعامل میان ساختار و سازمان فضایی، پاسخگوی نیازهای متغیر افراد در طول زمان است. انعطاف ‎پذیری می تواند در مقیاس ها و شدت های متفاوت، از راهکارهای کم هزینه مانند مبلمان چندمنظوره و پارتیشن های متحرک تا راهکارهای سازه ای مانند استفاده از پلان های باز یا درنظر گرفتن فضاهای قابل حذف و الحاق نمود پیدا کند. انعطاف فضایی فقط وابسته به راهکار های پیچیده نیست، بلکه با یک نگرش آگاهانه و کمترین هزینه ممکن نیز می توان از راهکارهای انعطاف فضایی بهره مند شد.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری ، انعطاف فضایی ، تنوع پذیری ، تطبیق پذیری ، تغییر پذیری ، فضای مسکونی