مطالعه تطبیقی بازنمایی تنهایی در آثار ادوارد هاپر و ویلهلم همرشوی با تاکید بر ساختار بصری

چکیده:بیان مسئله: تجربه تنهایی در جهان معاصر، پدیده ای فراتر از یک وضعیت صرفا روان شناختی تلقی می شود و در پیوند با تحولات اجتماعی و فرهنگی دوران مدرن قرار دارد. در تاریخ هنر مدرن، آثار ادوارد هاپر و ویلهلم همرشوی از برجسته ترین نمونه های بازنمایی این مفهوم به شمار می روند. با وجود تفاوت های تاریخی، جغرافیایی و فرهنگی میان این دو هنرمند، آثار آنان در بهره گیری از ظرفیت های ساختار بصری برای انتقال احساس انزوا، سکون و فاصله دارای اشتراکات قابل توجهی است. مسئله اصلی پژوهش آن است که تنهایی در آثار این دو نقاش صرفا از طریق موضوع یا محتوای اثر بازنمایی نمی شود، بلکه در سازمان دهی عناصر بصری و روابط فضایی تصویر شکل می گیرد.اهداف پژوهش: پژوهش حاضر با هدف بررسی تطبیقی چگونگی بازنمایی مفهوم تنهایی در آثار ادوارد هاپر و ویلهلم همرشوی و تبیین نقش ساختار بصری در شکل گیری این مفهوم انجام شده است.روش تحقیق: این پژوهش با رویکردی توصیفی _ تحلیلی و روش تطبیقی انجام شده است. اطلاعات به شیوه کتابخانه ای و اسنادی گردآوری شده و چهار اثر منتخب از هر هنرمند بر اساس مولفه هایی چون ترکیب بندی، نور، رنگ، فضای خالی و جایگاه فیگور مورد تحلیل قرار گرفته اند.نتیجه گیری: نتایج و یافته های پژوهش نشان می دهد که هر دو هنرمند با کاهش عناصر روایی، تاکید بر سکون، استفاده از فضاهای خالی و سازمان دهی دقیق روابط فضایی، مفهوم تنهایی را بازنمایی می کنند و این مفهوم بیش از آنکه به روایت وابسته باشد، از روابط میان فضا، نور، رنگ و حضور انسان پدید می آید. با این حال، در آثار هاپر تنهایی بیشتر در بستر زندگی شهری، معماری مدرن و فاصله عاطفی میان انسان ها شکل می گیرد، در حالی که در آثار همرشوی، فضاهای داخلی خلوت، نور طبیعی، حذف کنش و تداوم فضایی به ایجاد تجربه ای تاملی و درون گرایانه از تنهایی منجر می شود.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: ادوارد هاپر ، ویلهلم همرشوی ، تنهایی ، ساختار بصری ، فضای داخلی ، نقاشی مدرن