الگوی ساختاری پیش بینی پرخوری افراطی براساس قدردانی از بدن و شفقت به بدن: نقش میانجیگری فعالیت بدنی در زنان دارای اضافه وزن

هدف: هدف پژوهش حاضر پیش بینی پرخوری افراطی براساس قدردانی از بدن و شفقت به بدن با میانجیگری فعالیت بدنی در زنان بود.روش ها: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی زنان دارای اضافه وزن مشغول به تحصیل در دانشگاه های شهر تهران تشکیل می دادند که از بین آنها ۲۵۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس پرخوری، مقیاس قدردانی از بدن، پرسشنامه شفقت به بدن و نیم رخ سبک زندگی ارتﻘاءدهنده سلامتی (خرده مقیاس فعالیت بدنی) بود. برای تحلیل داده ها از روش مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد.یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد ضریب مسیر غیرمستقیم بین فعالیت بدنی و پرخوری از طریق شفقت به بدن، مثبت و معنادار بود (۰۱/۰>p، ۰۷۵/۰-=β). ضریب مسیر غیرمستقیم بین قدردانی از بدن و پرخوری از طریق شفقت به بدن، مثبت و معنادار بود (۰۱/۰>p، ۰۹۳/۰-=β).نتیجه گیری: یافته ها نشان داد فعالیت بدنی نقش میانجی معناداری در رابطه بین قدردانی از بدن و شفقت به بدن با پرخوری افراطی دارد؛ به گونه ای که سطوح بالاتر نگرش های مثبت به بدن از طریق افزایش فعالیت بدنی با کاهش پرخوری افراطی همراه است. بر این اساس، طراحی مداخلات مبتنی بر تقویت شفقت و قدردانی از بدن همراه با برنامه های منظم فعالیت بدنی می تواند راهبردی کاربردی برای پیشگیری و کاهش پرخوری افراطی در زنان دارای اضافه وزن باشد.

کلیدواژه ها:

اضافه وزن ، پرخوری ، شفقت به بدن ، فعالیت بدنی ، قدردانی از بدن