تاثیر روش های آموزشی بازی برای فهمیدن (TGFU) و هیبریدی (TGFU-SE) بر یادگیری مهارت پاس پنجه والیبال و خلاقیت حرکتی.

با توسعه علم رفتارحرکتی، روش های آموزش نیز دچار تحول می شوند که پژوهش حاضر به منظور تعیین تاثیر روش آموزش بازی برای فهمیدن و هیبریدی بر یادگیری مهارت پاس پنجه والیبال و خلاقیت حرکتی اجرا شد. روش پژوهش از نوع نیمه تجربی و به صورت میدانی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر متوسطه اول که به صورت در دسترس تعداد ۷۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب و با همتاسازی براساس نمرات پیش آزمون ایفرد در دو گروه قرارگرفتند. سپس، پاس پنجه والیبال به تعداد ۱۸ جلسه طی ۶ هفته (هر هفته ۳ جلسه) و به مدت ۶۰ دقیقه به روش آموزش بازی برای فهمیدن و هیبریدی اجرا شد. در طول دوره مداخله دو نوبت آزمون اکتساب و ۲۴ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، آزمون یادداری و انتقال گرفته شد. آزمون خلاقیت حرکتی نیز به صورت پیش آزمون و پس آزمون گرفته شد. ابزارهای اندازه گیری شامل آزمون پنجه والیبال ایفرد و آزمون خلاقیت حرکتی برچ (۱۹۸۳) بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها نیز از واریانس با اندازه گیری های مکرر، آزمون تی مستقل، تی وابسته، تحلیل واریانس مرکب و آنکوا در سطح معناداری ۰۵/۰ استفاده شد. طبق نتایج تحقیق، هر دو روش آموزشی باعث بهبود مهارت پنجه والیبال شده و تفاوت معناداری بین دو روش وجود نداشت. در آزمون خلاقیت حرکتی نیز تفاوت درون گروهی مشاهده نشد ولی در پس آزمون خلاقیت تفاوت بین دو گروه معنادار بود. بنابراین، هر دو روش باعث بهبود یادگیری پاس پنجه والیبال شده و مربیان می توانند از هر دو روش بهره بگیرند. برای بهبود خلاقیت حرکتی نیز روش آموزشی هیبریدی بهتر از روش آموزش بازی برای فهمیدن است.

کلیدواژه ها:

آموزش بازی برای فهمیدن (TGFU) ، آموزش هیبریدی (TGFU-SE) ، خلاقیت حرکتی