اثربخشی ترکیب رویکرد های یادگیری مسئولیت پذیری شخصی - اجتماعی و حل مسئله بر مولفه های تعهد ورزشی و انسجان تیمی در بسکتبالیت های نوجوان

هدف: این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی ترکیب رویکردهای یادگیری مسئولیت پذیری شخصی–اجتماعی و حل مسئله بر مولفه های تعهد ورزشی و انسجام تیمی در بسکتبالیست های نوجوان انجام شد.روش: جامعه آماری این پژوهش شامل تمام بازیکنان دختر نوجوان سن ۱۳ تا ۱۶ سال فعال در باشگاه های بسکتبال شهر اصفهان بود. از این میان، تعداد ۴۰ ورزشکار به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و بر اساس همتاسازی اولیه، به طور تصادفی در دو گروه ۲۰ نفره جایگزین شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تعهد ورزشی اسکاتلان و همکاران (۱۹۹۳) و پرسشنامه انسجام تیمی کارون و همکاران(۱۹۸۵) بود. گروه آزمایش ۱۲جلسه۶۰دقیقه ای تحت مداخله رویکرد یادگیری ترکیبی را دریافت کرد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند.یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که اثر گروه بر تعهد ورزشی معنادار است(F(۱,۳۷)=۵۶.۶۴,p<۰.۰۰۱) و گروه تمرین ترکیبی نسبت به گروه گواه افزایش بیشتری در پس آزمون نشان داد. همچنین اثر گروه بر انسجام تیمی نیز معنادار گزارش شد (F(۱,۳۷)=۳۵.۴۵,p<۰.۰۰۱) که بیانگر بهبود بیشتر این متغیر در گروه ترکیبی در مقایسه با گروه گواه است. نتیجه گیری: یافته ها حاکی از آن است که مداخله تمرین ترکیبی تاثیر معناداری بر افزایش تعهد ورزشی و ارتقای انسجام تیمی ورزشکاران داشته است. نتایج نشان می دهد که گروه تمرین ترکیبی در مقایسه با گروه گواه، عملکرد و وضعیت مطلوب تری را در هر دو متغیر پس از پایان دوره مداخله نشان داده است. پیشنهاد می شود مربیان و مسئولان ورزشی از پروتکل تمرینات ترکیبی به منظور تقویت ابعاد روان شناختی و اجتماعی تیم ها بهره گیری نمایند.

کلیدواژه ها:

تعهد ورزشی ، انسجام تیمی ، یادگیری مبتنی بر حل مسئله ، رویکرد مسئولیت شخصی–اجتماعی ، بسکتبالیست های نوجوان