پیش بینی خودجرحی بدون قصد خودکشی در نوجوانان دارای فعالیت بدنی ناکافی بر اساس ترومای دوران کودکی و تحمل پریشانی: نقش های واسطه ای درد روان شناختی و تجارب تجزیه ای

هدف: پژوهش حاضر با هدف پیش بینی خودجرحی بدون قصد خودکشی در نوجوانان بدون فعالیت بدنی منظم، بر اساس ترومای دوران کودکی و تحمل پریشانی، همراه با بررسی نقش های واسطه ای درد روانی و تجارب تجزیه ای انجام شد.روش ها: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی‑همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر قم در نیم سال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که از میان آن ها ۴۴۳ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه خودجرحی، پرسشنامه ترومای دوران کودکی، مقیاس تحمل پریشانی، مقیاس درد روانی و مقیاس تجارب تجزیه ای بود. داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که خودجرحی بدون قصد خودکشی در نوجوانان توسط ترومای دوران کودکی با نقش های واسطه ای درد روانی و تجارب تجزیه ای به طور معناداری پیش بینی می شود (۰.۰۱>P). به علاوه، خودجرحی بدون قصد خودکشی توسط تحمل پریشانی با نقش های واسطه ای درد روانی و تجارب تجزیه ای به طور معناداری پیش بینی می شود (۰.۰۱>P). نتیجه گیری: طراحی و اجرای برنامه های هدفمند فعالیت بدنی در مدارس و مراکز مشاوره می تواند به عنوان یک مداخله مکمل و عملی برای کاهش رفتارهای خودجرحانه در نوجوانان مطرح باشد.

کلیدواژه ها:

ترومای دوران کودکی ، تحمل پریشانی ، درد روانی ، فعالیت بدنی