بررسی وضعیت خودکارآمدی حرکتی در دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه اول

خودکارآمدی حرکتی یکی از عوامل مهم در مشارکت دانش آموزان در فعالیت های بدنی و تداوم رفتارهای حرکتی سالم به شمار می رود و می تواند تحت تاثیر عوامل فردی، اجتماعی و محیطی قرار گیرد. پژوهش حاضر با هدف بررسی وضعیت خودکارآمدی حرکتی و مقایسه آن در دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه اول انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی مقایسه ای است. جامعه آماری پژوهش را دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه اول تشکیل دادند که نمونه مورد مطالعه با استفاده از روش نمونه گیری مناسب انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه خودکارآمدی حرکتی استفاده شد و داده های به دست آمده با استفاده از شاخص های آمار توصیفی و آزمون های آماری مناسب مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش می تواند تصویری از وضعیت خودکارآمدی حرکتی دانش آموزان و تفاوت های احتمالی آن بر اساس جنسیت ارائه دهد. توجه به خودکارآمدی حرکتی دانش آموزان می تواند در طراحی برنامه های آموزشی و ورزشی مناسب، افزایش مشارکت در فعالیت های بدنی و تقویت نگرش مثبت نسبت به توانایی های حرکتی آنان موثر باشد. بر این اساس، پیشنهاد می شود برنامه ریزان آموزشی و معلمان تربیت بدنی با توجه به تفاوت های فردی و جنسیتی، زمینه های مناسب برای تقویت خودکارآمدی حرکتی دانش آموزان را فراهم کنند.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: خودکارآمدی حرکتی ، دانش آموزان ، متوسطه اول ، فعالیت بدنی ، تربیت بدنی.