شیوه های ایجاد و تقویت اشتیاق دانش آموزان به یادگیری

اشتیاق به یادگیری به عنوان یکی از سازه های محوری روان شناسی تربیتی، نقشی تعیین کننده در موفقیت تحصیلی، پایداری یادگیری و بهزیستی روان شناختی دانش آموزان ایفا می کند. اشتیاق تحصیلی صرفا حضور فیزیکی در کلاس یا انجام تکالیف نیست، بلکه ترکیبی پیچیده از درگیری شناختی، عاطفی و رفتاری است که دانش آموز را به سرمایه گذاری انرژی، توجه و زمان در فرایند یادگیری سوق می دهد. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای، به بررسی شیوه های ایجاد و تقویت اشتیاق دانش آموزان به یادگیری می پردازد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که اشتیاق یادگیری تحت تاثیر مجموعه ای درهم تنیده از عوامل درونی (مانند کنجکاوی، خودکارآمدی، ادراک معناداری و نیاز به خودمختاری) و عوامل بیرونی (مانند کیفیت تعامل معلم، حمایت والدین، جو روانی کلاس و طراحی تکالیف چالش برانگیز) شکل می گیرد. بر اساس نظریه خودتعیین گری، ارضای سه نیاز بنیادین خودمختاری، شایستگی و ارتباط، پیش نیاز تقویت انگیزش درونی و اشتیاق پایدار است. همچنین، راهبردهای تدریس فعال نظیر یادگیری مشارکتی، پروژه محوری، پرسشگری و بازی سازی آموزشی، از طریق افزایش مشارکت و تجربه موفقیت، به تقویت اشتیاق تحصیلی منجر می شوند (حدادی، ۱۴۰۴). این مقاله با ارائه چارچوبی جامع، بر لزوم بازنگری در رویکردهای آموزشی سنتی و حرکت به سوی محیط های یادگیری حمایتی، دانش آموزمحور و محرک کنجکاوی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

اشتیاق تحصیلی ، انگیزش درونی ، تدریس فعال ، خودتعیین گری ، درگیری تحصیلی ، کنجکاوی