بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر افزایش مشارکت و یادگیری مفهومی در درس تاریخ

درس تاریخ در نظام های آموزشی معاصر با چالش هایی نظیر غلبه روش های تدریس سنتی و معلم محور، کاهش انگیزه دانش آموزان و گرایش به حفظ طوطی وار اطلاعات مواجه است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و پژوهش های داخلی و بین المللی، به بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر افزایش مشارکت و یادگیری مفهومی در درس تاریخ می پردازد. یافته ها نشان می دهد که فراتحلیل کوزانیتیس و ننسیوویچی که ۱۰۴ مقاله با داده های ۱۵/۸۹۶ دانشجو را بررسی کرد، نشان داد که دوره های مبتنی بر یادگیری فعال به نمرات آزمون بالاتری منجر می شوند، صرف نظر از نوع ارزیابی، اندازه گروه و سطح دوره. نتایج این مطالعه نشان داد که هشت مدل از دوازده مدل یادگیری فعال مورد بررسی، از جمله یادگیری مبتنی بر مسئله، کلاس معکوس، یادگیری همتا و پرسشگری، به نمرات ارزیابی بالاتری منجر شدند. پژوهش های تجربی در حوزه آموزش تاریخ نشان می دهند که مداخلات یادگیری فعال به افزایش معنادار مشارکت فعال دانش آموزان، بهبود میانگین نمرات کلاسی و ارتقای نرخ موفقیت منجر شده اند. مدل ۵E به عنوان یک رویکرد یادگیری فعال به بهبود معنادار نگرش دانش آموزان نسبت به درس تاریخ با اندازه اثر بالا منجر شد. یادگیری مشارکتی نیز به بهبود فهم واقعی، مفهومی و تفسیری دانش آموزان از تاریخ کمک می کند. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که ترکیب روش های تدریس فعال در قالب یک رویکرد جامع، می تواند به تحول اساسی در آموزش تاریخ منجر شود.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، درس تاریخ ، مشارکت دانش آموزان ، یادگیری مفهومی ، یادگیری مبتنی بر مسئله