بررسی اثربخشی آموزش مهارتهای تنظیم هیجان بر تابآوری روانشناختی آتشنشانان

تنظیم هیجان یکی از مولفههای مهم سازگاری روانشناختی در مشاغل پرخطر است و در حرفه آتشنشانی، که با مواجهه مکرر با تهدید جانی، صحنههای آسیبزا، فشار زمانی و مسئولیت تصمیمگیری همراه است، میتواند نقش مهمی در حفظ عملکرد و سلامت روان ایفا کند. هدف این مقاله بررسی اثربخشی آموزش مهارتهای تنظیم هیجان بر تابآوری روانشناختی آتشنشانان و تبیین سازوکارهای اثرگذاری این آموزشهاست. پژوهش حاضر با رویکرد مرور روایتی و تحلیلی انجام شد و شواهد حاصل از مطالعات مداخلهای و پژوهشهای مرتبط با آتشنشانان و کارکنان خدمات ایمنی بررسی و تلفیق گردید. یافتهها نشان میدهد برنامههای آموزشی مبتنی بر بازارزیابی شناختی، پذیرش هیجان، تحمل پریشانی، خودپایشگری، انعطافپذیری شناختی و کاهش راهبردهای ناسازگار میتوانند به بهبود شاخصهای سلامت روان و تابآوری کمک کنند. شواهد مستقیم درباره آموزش صرفا «تنظیم هیجان» در آتشنشانان هنوز در حال توسعه است؛ با این حال، یک کارآزمایی طراحیشده برای نیروهای آتشنشانی بر پایه آموزش تنظیم هیجان، و نیز نتایج برنامههای Emotional Resilience Skills Training در کارکنان خدمات عمومی، از ضرورت و قابلیت اجرای این رویکرد حمایت میکنند. همچنین مطالعات مداخلهای مستقیم در آتشنشانان نشان دادهاند که تابآوری روانشناختی میتواند از طریق آموزش هدفمند تقویت شود. بر این اساس، آموزش تنظیم هیجان بهتر است بهصورت مستمر، مبتنی بر سناریوهای واقعی و در کنار حمایت همتایان، آموزش مهارتهای مقابلهای و پایش دورهای سلامت روان اجرا شود. نتیجهگیری کلی آن است که آموزش تنظیم هیجان ظرفیت مناسبی برای تقویت تابآوری آتشنشانان دارد، اما برای تعیین اندازه اثر اختصاصی آن، انجام کارآزماییهای تصادفی و پیگیریهای طولانیمدت در سازمانهای آتشنشانی ضروری است.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجان ، تابآوری روانشناختی ، آتشنشانان ، آموزش مهارتهای روانشناختی ، سلامت روان