رابطه هوش هیجانی و اضطراب زبان آموزی در دانش آموزان دوره متوسطه

یادگیری زبان خارجی در نظام آموزشی همواره با چالش های روان شناختی متعددی همراه است که در این میان، اضطراب زبان آموزی به عنوان یکی از اصلی ترین موانع شناختی-عاطفی شناخته می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل رابطه میان هوش هیجانی و میزان اضطراب زبان آموزی در دانش آموزان دوره متوسطه انجام شد. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه بود که از میان آن ها تعداد ۱۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه استاندارد اضطراب زبان آموزی (FLCAS) و پرسشنامه هوش هیجانی بار-آن (Bar-On) استفاده شد که روایی و پایایی آن ها در مطالعات پیشین مورد تایید قرار گرفته است. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون در نرم افزار SPSS صورت گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که رابطه معنادار و معکوسی میان مولفه های هوش هیجانی و اضطراب زبان آموزی وجود دارد (r=−۰/۴۸,p<۰/۰۱r = -۰/۴۸, p < ۰/۰۱r=−۰/۴۸,p<۰/۰۱). بدین معنا که افزایش مهارت های هوش هیجانی در دانش آموزان، به طور موثری منجر به کاهش اضطراب در محیط کلاس زبان می گردد. نتایج این پژوهش بر ضرورت ادغام آموزش مهارت های هیجانی در برنامه های درسی زبان تاکید دارد و پیشنهاد می کند که معلمان با شناخت این سازه های روان شناختی، راهکارهای تعدیل اضطراب را در کلاس درس نهادینه سازند.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، اضطراب زبان آموزی ، دانش آموزان دوره متوسطه ، یادگیری زبان انگلیسی ، طرح