دوخت سبز؛ آموزش طراحی دوخت با رویکرد پایدار و کاهش ضایعات

صنعت پوشاک امروزه با بحران عمیق زیست محیطی ناشی از تولید انبوه، مصرف گرایی و پدیده مد سریع مواجه است و بخش قابل توجهی از ضایعات نساجی از همان مرحله طراحی و برش پارچه آغاز می شود. هدف از این مطالعه، تبیین چارچوب آموزشی دوخت سبز و ارائه راهبردهای عملی کاهش ضایعات در فرآیند طراحی و دوخت با رویکرد پایدار و مسئولانه است. روش تحقیق، مروری و کتابخانه ای بود که در آن با بررسی و واکاوی منابع معتبر علمی شامل کتاب ها، مقالات پژوهشی، پایان نامه ها و اسناد مرجع مرتبط با طراحی پایدار، مدیریت پسماند نساجی، اقتصاد چرخشی و آموزش دوخت، اطلاعات به صورت توصیفی-تحلیلی گردآوری و تحلیل شد. یافته ها نشان دادند که آموزش دوخت سبز با جایگزینی تفکر چرخشی به جای خطی، آموزش تکنیک هایی نظیر طراحی صفر ضایعات، بازیافت خلاقانه و انتخاب الیاف پایدار، می تواند ضایعات نساجی را به طور چشمگیری کاهش دهد و هنرجو را به طراح مسئولی تبدیل سازد. همچنین، این رویکرد آموزشی پیامدهای مثبت اقتصادی از جمله کاهش هزینه های تولید و ایجاد تمایز رقابتی، پیامدهای اجتماعی نظیر توانمندسازی نیروی کار و ایجاد اشتغال پایدار، و پیامدهای فرهنگی شامل شکل گیری فرهنگ مصرف آگاه و تولید مسئولانه در پی دارد. نتیجه گیری این پژوهش حاکی از آن است که دوخت سبز به عنوان یک مهارت بنیادین در آموزش های پوشاک و مد نهادینه شود و نهادهای آموزشی با بازنگری برنامه های درسی، این رویکرد را به عنوان محور اصلی آموزش طراحی و دوخت قرار دهند تا گامی عملی و موثر در جهت پایداری زیست محیطی و تضمین آینده ای روشن برای نسل های آینده برداشته شود.

کلیدواژه ها:

دوخت سبز ، طراحی پایدار ، کاهش ضایعات ، اقتصاد چرخشی ، آموزش دوخت