مقایسه اثربخشی آموزش تعاملی و آموزش سنتی بر یادگیری، انگیزش تحصیلی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان

هدف این پژوهش، بررسی و مقایسه اثربخشی آموزش تعاملی و آموزش سنتی بر میزان یادگیری، انگیزش تحصیلی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان است. با توجه به اینکه در روش های سنتی، فرایند آموزش بیشتر بر انتقال مستقیم اطلاعات از سوی معلم و مشارکت محدود دانش آموزان استوار است، به کارگیری رویکردهای تعاملی و مشارکت محور می تواند زمینه حضور فعال تر فراگیران در فرایند یادگیری را فراهم سازد. آموزش تعاملی با استفاده از فعالیت های گروهی، گفت وگو، حل مسئله، فعالیت های عملی و ابزارهای نوین آموزشی، فرصت بیشتری برای یادگیری عمیق و کاربردی ایجاد می کند و می تواند در افزایش علاقه و انگیزه دانش آموزان نقش موثری داشته باشد.بررسی مبانی نظری و مطالعات انجام شده نشان می دهد که آموزش تعاملی علاوه بر تقویت یادگیری مفهومی، زمینه رشد مهارت هایی همچون همکاری، ارتباط موثر، مشارکت گروهی، تفکر انتقادی و حل مسئله را نیز فراهم می کند. همچنین، استفاده هدفمند از فناوری های آموزشی و طراحی فعالیت های مشارکتی می تواند موجب افزایش تعامل میان معلم و دانش آموز و همچنین میان خود دانش آموزان شود. از سوی دیگر، بهره گیری تلفیقی و هدفمند از عناصر موثر آموزش سنتی و روش های تعاملی می تواند متناسب با اهداف آموزشی، ویژگی های یادگیرندگان و شرایط کلاس، فرایند تدریس را اثربخش تر کند.

کلیدواژه ها:

آموزش تعاملی ، آموزش سنتی ، یادگیری فعال ، انگیزش تحصیلی ، مهارت های اجتماعی ، یادگیری مشارکتی