اهمیت یادگیری مداوم و بازنگری در عملکرد (Reflective Practice) برای توسعه حرفه ای فرهنگیان

توسعه حرفه ای فرهنگیان در قرن بیست و یکم مستلزم فراتر رفتن از مدل های سنتی انتقال دانش و حرکت به سوی چارچوب هایی است که یادگیری مداوم و بازنگری در عملکرد را به عنوان هسته مرکزی خود بپذیرند. این مقاله با رویکردی تحلیلی‑مروری، به بررسی نقش یادگیری مداوم و بازنگری در عملکرد در توسعه حرفه ای معلمان می پردازد. ابتدا مبانی نظری و تاریخی بازنگری در عملکرد از آرای جان دیویی تا دونالد شون و مدل های معاصر مانند چرخه گیبس و الگوی آلاکت کورت هگن مورد واکاوی قرار می گیرد. سپس شش حوزه کلیدی شامل مبانی نظری و تاریخی، مدل ها و چارچوب های عملی، تاثیر بر اثربخشی تدریس، یادگیری مداوم به عنوان ضرورت حرفه ای، چالش ها و موانع، و راهکارهای نهادی برای ترویج فرهنگ بازنگری بررسی می شود. پیشینه پژوهش نشان می دهد که بازنگری در عملکرد در سطوح «کنش عادتی» و «فهم بازنگری» متوقف مانده و کمتر به سطح «بازنگری انتقادی» ارتقا یافته است. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت نهادینه سازی ساختارهای نظام مند بازنگری، تقویت اجتماع های یادگیری حرفه ای و تربیت معلمان به عنوان «پژوهشگران عمل» تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مداوم ، بازنگری در عملکرد ، توسعه حرفه ای ، معلم به عنوان پژوهشگر ، بازنگری انتقادی