تحلیل عوامل موثر بر افت تحصیلی دانش آموزان در آموزش مجازی

گسترش آموزش مجازی، به ویژه پس از همه گیری کووید-۱۹، تغییرات قابل توجهی در فرایند یاددهی یادگیری ایجاد کرده است. اگرچه آموزش مجازی می تواند از طریق افزایش انعطاف پذیری، دسترسی به منابع آموزشی و امکان یادگیری در زمان و مکان مختلف فرصت های جدیدی برای دانش آموزان فراهم کند، اما در برخی شرایط با کاهش مشارکت، ضعف تعامل آموزشی، کاهش انگیزه و افت عملکرد تحصیلی همراه شده است. افت تحصیلی در آموزش مجازی پدیده ای چندبعدی است و نمی توان آن را صرفا به ضعف دانش آموز یا ناکارآمدی فناوری نسبت داد. عوامل فردی مانند انگیزه تحصیلی، خودتنظیمی، مدیریت زمان، مهارت های دیجیتال و توانایی تمرکز، در کنار عوامل خانوادگی، اجتماعی، آموزشی و فناورانه می توانند در شکل گیری یا تشدید افت تحصیلی نقش داشته باشند. همچنین کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز، میزان بازخورد آموزشی، طراحی فعالیت های یادگیری، دسترسی عادلانه به تجهیزات و اینترنت و شرایط محیط مطالعه، از متغیرهای موثر بر کیفیت تجربه آموزش مجازی محسوب می شوند. هدف مقاله حاضر، تحلیل عوامل موثر بر افت تحصیلی دانش آموزان در آموزش مجازی و تبیین ارتباط میان این عوامل است. روش مطالعه، تحلیلی مروری بوده و با استفاده از یافته های پژوهش های علمی جدید در حوزه آموزش مجازی، عملکرد تحصیلی و یادگیری دانش آموزان انجام شده است. نتایج تحلیل نشان می دهد که افت تحصیلی در محیط مجازی معمولا حاصل تعامل چند عامل است و رویکردهای تک عاملی نمی توانند پیچیدگی این پدیده را توضیح دهند. بر این اساس، کاهش افت تحصیلی نیازمند توجه هم زمان به توانمندسازی دانش آموزان، ارتقای شایستگی های آموزشی و دیجیتال معلمان، تقویت حمایت خانواده، بهبود زیرساخت های فناوری و طراحی محیط های یادگیری تعاملی و منظم است.

کلیدواژه ها:

افت تحصیلی ، آموزش مجازی ، عملکرد تحصیلی ، یادگیری خودتنظیم ، دانش آموزان