آینده حقوق کیفری؛ از انسان مجرم تا عامل هوشمند

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 59

فایل این مقاله در 18 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EPCS05_1219

تاریخ نمایه سازی: 16 مهر 1405

چکیده مقاله:

گسترش هوش مصنوعی و پیدایش سامانه های خودمختار، یکی از بنیادی ترین چالش های پیش روی حقوق کیفری معاصر را به مسئله «انتساب رفتار مجرمانه» تبدیل کرده است. حقوق کیفری کلاسیک عمدتا بر این پیش فرض استوار است که جرم حاصل رفتار انسانی دارای اراده، آگاهی و قابلیت انتساب است؛ اما سامانه های هوشمند می توانند در شرایطی، بدون دخالت مستقیم انسان در هر مرحله از فرایند تصمیم گیری، داده ها را تحلیل کنند، الگوها را تشخیص دهند، تصمیم بگیرند و حتی اقداماتی را در محیط واقعی یا مجازی انجام دهند. در چنین وضعیتی، پرسش اصلی این است که اگر عملکرد یک عامل هوشمند به وقوع رفتار مجرمانه یا نتیجه زیان بار منجر شود، چه شخص یا نهادی باید پاسخگوی آن باشد؟ آیا می توان هوش مصنوعی را «فاعل جرم» تلقی کرد یا همچنان باید مسئولیت را به انسان های دخیل در طراحی، آموزش، استقرار، نظارت و استفاده از آن منتسب نمود؟در حقوق کیفری ایران، اصل بر مسئولیت شخص حقیقی است و قانون مجازات اسلامی در مواد مربوط به مسئولیت کیفری، مفاهیمی مانند عقل، بلوغ، اختیار، علم، قصد و تقصیر را در ساختار مسئولیت کیفری مورد توجه قرار داده است. همچنین قانون، در شرایط مشخص، مسئولیت کیفری اشخاص حقوقی را پذیرفته است؛ اما هوش مصنوعی به عنوان یک سامانه فنی، در حال حاضر شخصیت کیفری مستقلی ندارد. از سوی دیگر، در مقررات اروپایی، به ویژه قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا، به جای اعطای شخصیت کیفری به سامانه های هوشمند، بر مدیریت ریسک، ثبت وقایع، نظارت انسانی و مسئولیت بازیگران انسانی و سازمانی تاکید شده است. مقاله حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی، تحول مفهوم فاعل جرم در عصر هوش مصنوعی، محدودیت های الگوی سنتی مسئولیت کیفری، وضعیت حقوق ایران، مسئولیت زنجیره ای طراحان و بهره برداران، چالش های اثبات عنصر روانی و رابطه سببیت و همچنین سناریوهای احتمالی آینده را بررسی می کند. استدلال اصلی آن است که مسئله آینده حقوق کیفری الزاما عبور کامل از «انسان مجرم» به «ماشین مجرم» نیست؛ بلکه احتمالا حرکت به سوی نظامی است که در آن «عامل هوشمند» به عنوان منشا عملی رفتار شناخته می شود، ولی مسئولیت کیفری همچنان با توجه به نقش، کنترل، علم، قصد، تقصیر و قابلیت پیش بینی اشخاص حقیقی و حقوقی دخیل در چرخه فناوری تعیین می گردد.

نویسندگان

هادی شجاعی

کارشناسی ارشد- حقوق جزا و جرم شناسی