نقش ادبیات کودک و نوجوان در آموزش زبان فارسی

آموزش زبان فارسی به غیرفارسی زبانان همواره با چالش گزینش مواد آموزشی مناسب روبه رو بوده است. ادبیات کودک و نوجوان به عنوان گونه ای ادبی که با زبان ساده، ساختارهای دستوری امروزی و مفاهیم ملموس سر و کار دارد، ظرفیت قابل توجهی برای ایفای نقش در این حوزه دارد. این نوشتار با روشی تحلیلی و با تکیه بر پژوهش های پیشین، به بررسی ابعاد گوناگون به کارگیری ادبیات کودک و نوجوان در آموزش زبان فارسی می پردازد. استدلال های محوری شامل تناسب زبانی این گونه ادبی با نیازهای زبان آموزان، نقش آن در تقویت مهارت خواندن به ویژه از طریق گسترده خوانی، تاثیر عاطفی و روان شناختی در کاهش اضطراب یادگیری، و قابلیت انتقال فرهنگی آن است. یافته ها نشان می دهد که ادبیات داستانی منثور کودک و نوجوان به شرط نداشتن ویژگی های گفت وگومحور بودن و مشتمل نبودن بر اصطلاحات تاریخی و دینی و جغرافیایی خاص، مناسب ترین گونه برای آموزش زبان فارسی به بزرگسالان غیرفارسی زبان است. در سطح میانی و پیشرفته، داستان نوجوان و شعر نوجوان از اهمیت بیشتری برخوردارند. نتیجه گیری حاکی از آن است که ادبیات کودک و نوجوان می تواند به عنوان منبعی مکمل در برنامه های آموزش زبان فارسی ایفای نقش کند، هرچند پژوهش های تجربی در این حوزه هنوز در آغاز راه قرار دارند.

کلیدواژه ها:

آموزش زبان فارسی ، ادبیات کودک و نوجوان ، فارسی آموزان غیرایرانی ، مهارت خواندن ، گسترده خوانی