مدیریت زمان پروژه های ساختمانی با رویکرد هوشمند؛ فراتر از برنامه ریزی سنتی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 77

فایل این مقاله در 16 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EPCS05_1205

تاریخ نمایه سازی: 16 مهر 1405

چکیده مقاله:

مدیریت زمان یکی از مهم ترین ابعاد مدیریت پروژه های ساختمانی است؛ زیرا تاخیر در یک فعالیت می تواند از طریق روابط وابستگی، محدودیت منابع و تغییرات اجرایی، مجموعه ای از فعالیت های بعدی را تحت تاثیر قرار دهد. در شیوه های سنتی، برنامه زمان بندی معمولا در ابتدای پروژه تهیه می شود و سپس در دوره های مشخص مورد بازنگری قرار می گیرد؛ در حالی که محیط پروژه های ساختمانی پویا، متغیر و سرشار از عدم قطعیت است. تغییر نقشه ها، نوسان در تامین مصالح، کمبود نیروی انسانی، خرابی تجهیزات، شرایط آب وهوایی، محدودیت های مالی، تغییرات کارفرما و ضعف هماهنگی میان عوامل اجرایی از جمله عواملی هستند که می توانند برنامه اولیه را از شرایط واقعی پروژه دور کنند. در چنین شرایطی، مدیریت هوشمند زمان به معنای استفاده هدفمند از داده ها، فناوری های دیجیتال، مدل سازی اطلاعات ساختمان، نرم افزارهای کنترل پروژه، داشبوردهای مدیریتی، تحلیل پیشرفت، الگوریتم های پیش بینی و ابزارهای ارتباطی برای ایجاد یک نظام پویا و قابل به روزرسانی است. هدف مقاله حاضر تبیین مفهوم مدیریت هوشمند زمان در پروژه های ساختمانی و ارائه چارچوبی کاربردی برای عبور از برنامه ریزی ایستا و حرکت به سوی مدیریت پیش نگر زمان است. در این مقاله، ابتدا مفهوم زمان در مدیریت ساخت و محدودیت های برنامه ریزی سنتی بررسی شده، سپس نقش ساختار شکست کار، شبکه فعالیت ها، منابع، مسیر بحرانی و شاخص های کنترل پروژه تبیین می شود. در ادامه، ظرفیت فناوری هایی مانند BIM، داده های لحظه ای، هوش مصنوعی، شبیه سازی، داشبوردهای مدیریتی و ابزارهای همکاری دیجیتال برای ارتقای زمان بندی پروژه بررسی می گردد. همچنین راهکارهایی برای پیش بینی تاخیر، مدیریت ریسک زمانی، هماهنگی عوامل اجرایی و طراحی یک نظام هوشمند کنترل زمان ارائه می شود. نتیجه کلی مقاله نشان می دهد که هوشمندسازی مدیریت زمان صرفا به معنای خرید نرم افزار یا استفاده از فناوری نیست، بلکه نیازمند تغییر نگرش مدیریتی، استانداردسازی داده ها، آموزش نیروی انسانی، بهبود ارتباطات و تبدیل برنامه زمان بندی از یک سند ثابت به یک نظام تصمیم یار پویا است.

نویسندگان

جمیل محمدی پور

کارشناسی ارشد مهندسی عمران- مهندسی مدیریت ساخت(هنرآموز)