هم زیستی معلم و هوش مصنوعی

گسترش سریع هوش مصنوعی و ورود آن به عرصه آموزش، نقش و جایگاه معلم را با تحولات اساسی مواجه ساخته است. در این میان، هم زیستی معلم و هوش مصنوعی به معنای جایگزینی فناوری با نیروی انسانی نیست، بلکه بر شکل گیری رابطه ای مکمل و تعاملی میان توانایی های انسانی معلم و قابلیت های فناورانه هوش مصنوعی تاکید دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی ابعاد و الزامات هم زیستی معلم و هوش مصنوعی در فرایند آموزش انجام شده است. در این رویکرد، هوش مصنوعی می تواند با تحلیل داده های آموزشی، شخصی سازی یادگیری، تولید محتوای آموزشی، ارائه بازخورد و کاهش بخشی از فعالیت های تکراری، زمینه افزایش کارآمدی معلم را فراهم سازد؛ در مقابل، معلم همچنان نقش اساسی در برقراری ارتباط انسانی، شناخت عاطفی و اجتماعی دانش آموزان، پرورش تفکر انتقادی، خلاقیت، ارزش های اخلاقی و هدایت فرایند یادگیری بر عهده دارد. نتایج بررسی نشان می دهد که موفقیت در هم زیستی معلم و هوش مصنوعی مستلزم ارتقای سواد دیجیتال و هوش مصنوعی معلمان، بازتعریف برخی نقش های حرفه ای، توجه به ملاحظات اخلاقی و حریم خصوصی، نظارت انسانی بر تصمیم های فناورانه و ایجاد زیرساخت های مناسب آموزشی است. بر این اساس، هوش مصنوعی زمانی می تواند به بهبود کیفیت آموزش منجر شود که به عنوان ابزاری برای توانمندسازی معلم مورد استفاده قرار گیرد و جایگزین تعامل انسانی و قضاوت حرفه ای او نشود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی-معلمان-فناوری