اثربخشی بازی های آموزشی بر یادگیری ریاضی در کودکان با اختلال یادگیری، رویکردی مبتنی بر نظریه های شناختی و عصب روان شناختی

اختلالات یادگیری ریاضی یکی از شایع ترین چالش های تحصیلی در دوران کودکی و نوجوانی است که تاثیرات منفی پایدار بر عملکرد تحصیلی، اعتمادبه نفس و سلامت روان کودکان دارد. روش های سنتی تدریس ریاضی که اغلب بر حفظ کردن قواعد و تمرین های تکراری استوار هستند، برای کودکان دارای اختلال یادگیری کارایی لازم را ندارند و ممکن است منجر به اضطراب ریاضی و گرایش منفی نسبت به این درس شوند. هدف از این پژوهش مروری-تحلیلی، بررسی اثربخشی بازی های آموزشی به عنوان یک مداخله درمانی-آموزشی در بهبود مهارت های ریاضی کودکان با اختلال یادگیری است. روش بررسی در این مقاله، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای نظریه های یادگیری ساخت گرایی، علوم اعصاب شناختی و پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط می باشد. یافته ها نشان می دهد که بازی های آموزشی با ایجاد محیطی کم استرس، جذاب و چندحسی، نه تنها انگیزه درونی یادگیری را افزایش می دهند، بلکه با تقویت عملکردهای اجرایی مغز مانند توجه پایدار، حافظه کاری و انعطاف پذیری شناختی، پایه های ضروری برای یادگیری ریاضی را فراهم می کنند. همچنین، بازخوردهای فوری و خودتنظیمی که در بازی ها وجود دارد، به کودکان امکان می دهد تا خطاهای خود را سریعا شناسایی و اصلاح کنند. این مقاله با ارائه تحلیل های عمیق از مکانیسم های اثرگذاری بازی ها، پیشنهاد می کند که ادغام سیستماتیک بازی های آموزشی در برنامه های درسی و درمانی، راهکاری موثر و ماندگار برای رفع موانع یادگیری ریاضی در این گروه از دانش آموزان محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

اختلال یادگیری ریاضی ، بازی های آموزشی ، یادگیری فعال ، عملکردهای اجرایی ، اضطراب ریاضی ، مداخله درمانی ، علوم اعصاب شناختی.