بررسی نقش سواد هوش مصنوعی و راهبردهای یادگیری خودتنظیم در پذیرش فناوری های هوشمند برای یادگیری زبان انگلیسی

گسترش فناوری های هوشمند و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، شیوه یادگیری زبان انگلیسی را دستخوش تغییر کرده است؛ بااین حال، صرف دسترسی به این فناوری ها الزاما به پذیرش و استفاده موثر از آن ها منجر نمی شود. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش سواد هوش مصنوعی و راهبردهای یادگیری خودتنظیم در پذیرش فناوری های هوشمند برای یادگیری زبان انگلیسی بود. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی همبستگی و مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را زبان آموزان دوره متوسطه دوم شهرستان شهریاردر سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ تشکیل دادند که از میان آنان ۳۰۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس سواد هوش مصنوعی، پرسشنامه راهبردهای یادگیری خودتنظیم و مقیاس پذیرش فناوری های هوشمند مبتنی بر مولفه های مدل پذیرش فناوری بود. روایی ابزارها با استفاده از روایی محتوایی و تحلیل عاملی تاییدی و پایایی آن ها با ضریب آلفای کرونباخ بررسی شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته های پژوهش حاضر نشان داد سواد هوش مصنوعی و راهبردهای یادگیری خودتنظیم با پذیرش فناوری های هوشمند رابطه مثبت و معنادار دارند. همچنین، سواد هوش مصنوعی هم به صورت مستقیم و هم از طریق تقویت راهبردهای خودتنظیمی با پذیرش فناوری ارتباط داشت. در مدل نهایی، سواد هوش مصنوعی و یادگیری خودتنظیم توانستند بخش قابل توجهی از واریانس پذیرش فناوری های هوشمند را تبیین کنند. بر اساس یافته ها، پذیرش فناوری در یادگیری زبان انگلیسی را نمی توان صرفا پیامد جذابیت یا قابلیت فنی فناوری دانست، بلکه سطح شناخت زبان آموز از هوش مصنوعی و توانایی او برای برنامه ریزی، پایش، کنترل و ارزیابی فرایند یادگیری نیز در این زمینه اهمیت دارد.

کلیدواژه ها:

سواد هوش مصنوعی ، یادگیری خودتنظیم ، پذیرش فناوری ، فناوری های هوشمند ، یادگیری زبان انگلیسی