بررسی نقش خلاقیت و خودکارآمدی معلمان در پذیرش و به کارگیری روش های نوین تدریس

تحولات سریع علمی، فناوری و اجتماعی، نظام های آموزشی را با ضرورت بازنگری در شیوه های سنتی تدریس و حرکت به سوی روش های فعال، مشارکتی، مسئله محور، کاوشگری، یادگیری معکوس، یادگیری مبتنی بر پروژه و فناوری های آموزشی مواجه کرده است. با وجود توسعه روش های نوین تدریس، پذیرش و استفاده واقعی از این روش ها در کلاس درس تنها به دسترسی به منابع و آموزش های حرفه ای وابسته نیست و ویژگی های روان شناختی و حرفه ای معلمان نیز در آن نقش دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خلاقیت و خودکارآمدی معلمان در پذیرش و به کارگیری روش های نوین تدریس انجام شد. روش پژوهش، اسنادی تحلیلی و مبتنی بر بررسی و تحلیل پژوهش های علمی، منابع تخصصی و مطالعات مرتبط با خلاقیت، خودکارآمدی و نوآوری آموزشی بود. یافته های پژوهش نشان داد که خلاقیت معلم از طریق تولید ایده های آموزشی جدید، انعطاف در انتخاب روش، بازطراحی فعالیت های یادگیری و توانایی حل مسائل غیرمنتظره کلاس، زمینه پذیرش روش های نوین را تقویت می کند. همچنین خودکارآمدی، با افزایش باور معلم نسبت به توانایی خود در مدیریت کلاس، استفاده از راهبردهای آموزشی و درگیر کردن دانش آموزان، احتمال تجربه و استمرار در روش های جدید را افزایش می دهد. بررسی شواهد همچنین نشان داد که اثر این دو متغیر در محیطی حمایتگر، مشارکت حرفه ای، استقلال شغلی و فرصت یادگیری مستمر تقویت می شود. بر این اساس، توسعه روش های نوین تدریس مستلزم توجه هم زمان به توانمندی های شناختی و خلاقانه معلمان و تقویت باور آنان نسبت به توانایی حرفه ای خود است.

کلیدواژه ها:

خلاقیت معلمان ، خودکارآمدی ، روش های نوین تدریس ، نوآوری آموزشی ، تدریس خلاق