بررسی ویژگی های رفتاری و حرکتی کودکان با اختلال هماهنگی رشد (DCD) در محیط های آموزشی

اختلال هماهنگی رشد (Developmental Coordination Disorder: DCD) یکی از اختلالات عصبی رشدی است که با مشکلات پایدار در کسب و اجرای مهارت های حرکتی متناسب با سن، کاهش هماهنگی حرکات و دشواری در انجام فعالیت های روزمره و آموزشی همراه است و می تواند بر ابعاد مختلف عملکرد کودک در محیط مدرسه تاثیر بگذارد. هدف مقاله حاضر، بررسی ویژگی های رفتاری و حرکتی کودکان دارای اختلال هماهنگی رشد در محیط های آموزشی و تبیین پیامدهای آن بر مشارکت، تعامل اجتماعی و عملکرد تحصیلی آنان است. در این مقاله، ویژگی هایی همچون ضعف در مهارت های حرکتی ظریف و درشت، ناهماهنگی حرکتی، کندی در اجرای فعالیت های نیازمند هماهنگی، دشواری در نوشتن و انجام تکالیف عملی، کاهش اعتمادبه نفس، اجتناب از فعالیت های حرکتی، اضطراب و مشکلات احتمالی در تعامل با همسالان مورد توجه قرار گرفته است. همچنین، نقش محیط آموزشی، نگرش معلمان، حمایت همسالان و فراهم سازی فرصت های مناسب برای مشارکت حرکتی و اجتماعی کودکان دارای DCD بررسی شده است. مقاله حاضر با استفاده از منابع کتابخانه ای و به روش توصیفی و تحلیلی به نگارش درآمده و بر ضرورت شناسایی زودهنگام ویژگی های رفتاری و حرکتی این کودکان و طراحی راهبردهای آموزشی، حرکتی و حمایتی متناسب با نیازهای آنان تاکید دارد. نتایج بررسی نشان می دهد که توجه همزمان به ابعاد حرکتی، رفتاری و اجتماعی کودکان دارای اختلال هماهنگی رشد می تواند زمینه مشارکت موثرتر آنان در فعالیت های آموزشی و افزایش سازگاری و کیفیت تجربه مدرسه را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

اختلال هماهنگی رشد ، DCD ، ویژگی های حرکتی ، ویژگی های رفتاری ، مهارت های حرکتی ، کودکان ، محیط آموزشی ، مشارکت تحصیلی ، تعامل اجتماعی ، سازگاری مدرسه.