تلفیق رویکردهای ادبی و روان شناختی در فعالیت های پرورشی؛ راهکاری برای ارتقای سلامت عاطفی دانش آموزان

در محیط های آموزشی، توجه به سلامت عاطفی و روانی-اجتماعی دانش آموزان و کیفیت روابط میان آنان، عاملی کلیدی در تحقق تربیت همه جانبه و اثربخشی فرآیند یادگیری است. با این حال، بسیاری از دانش آموزان در مواجهه با چالش هایی نظیر اضطراب های درونی، ضعف مهارت های ارتباطی و کاهش احساس تعلق به مدرسه، نیازمند فضاهایی برای تخلیه هیجانی و شناخت بهتر خود هستند. در این میان، تلفیق رویکردهای ادبی و روان شناختی در فعالیت های پرورشی می تواند با بهره گیری از ظرفیت کلمات و متون تامل برانگیز، زمینه ای امن برای ارتقای سلامت عاطفی و بازسازی الگوهای رفتاری مثبت فراهم آورد.پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر این رویکرد تلفیقی بر سلامت عاطفی دانش آموزان تدوین شده و چارچوب نظری آن بر مبانی روان شناسی تربیتی، ادبیات درمانی و نظریه هوش هیجانی استوار است. مرور پیشینه پژوهش نشان می دهد که به کارگیری هدفمند ادبیات (شعر، داستان و روایت) در کنار اصول روان شناختی، می تواند از طریق کاهش تنش های روانی، افزایش خودشناسی و تقویت همدلی، محیط مدرسه را به فضایی حمایت گر و پویا تبدیل کند. این روش نه تنها نقش معاون پرورشی را از یک مجری صرف به یک تسهیل گر رشد عاطفی ارتقا می دهد، بلکه با تقویت سرمایه اجتماعی کلاس، بستر را برای یادگیری عمیق و پرورش دانش آموزانی با شخصیت متعادل و برخوردار از مهارت های سازنده در جامعه فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

ادبیات ، سلامت عاطفی ، فعالیت های پرورشی ، مدارس ، هوش هیجانی