ایجاد پل ارتباطی بین «مدرسه» و «بازار کار» در دوره های متوسطه دوم

گسست میان آموخته های نظام آموزشی متوسطه و نیازهای واقعی بازار کار، یکی از چالش های بنیادین نظام های آموزشی در سراسر جهان است که به بیکاری جوانان، عدم تطابق مهارت ها و هدررفت سرمایه انسانی منجر می شود. این مقاله با هدف بررسی جامع چگونگی ایجاد پل ارتباطی موثر بین مدرسه و بازار کار در دوره متوسطه دوم، به تحلیل مبانی نظری، پیشینه پژوهش، و راهکارهای عملی در این حوزه می پردازد. روش پژوهش حاضر، مروری نظام مند بر ادبیات علمی منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۶ است که با جستجو در پایگاه های داده معتبر نظیر Scopus، Web of Science، ERIC، OECD iLibrary و ScienceDirect انجام شده است. یافته های این مطالعه نشان می دهد که ایجاد پل ارتباطی موثر میان مدرسه و بازار کار نیازمند رویکردی چندبعدی شامل بازطراحی برنامه های درسی مبتنی بر شایستگی، توسعه یادگیری مبتنی بر کار (WBL)، تقویت مشارکت کارفرمایان، آموزش معلمان و مشاوران، استفاده از فناوری های دیجیتال، و تدوین سیاست های حمایتی در سطح نهادی و ملی است. تجربه کشورهای موفق نظیر آلمان، سوئیس، اتریش و سنگاپور نشان می دهد که نظام های دوگانه آموزش فنی و حرفه ای و مدل های مشارکتی مدرسه صنعت، می توانند نرخ بیکاری جوانان را به طور معناداری کاهش دهند. در مقابل، تجربه ایران نشان می دهد که فقدان هماهنگی بین رشته های مهارتی و نیازهای واقعی بازار کار، ضعف سیاست های هدایت تحصیلی، کمبود نیروی انسانی متخصص و مشارکت محدود بخش خصوصی، از موانع اصلی در مسیر ایجاد این پل ارتباطی است. مقاله حاضر همچنین بر ضرورت حرکت از مدل های متمرکز و عرضه محور به سمت مدل های تقاضامحور و مشارکتی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

پل ارتباطی مدرسه و بازار کار ، دوره متوسطه دوم ، یادگیری مبتنی بر کار