مدیریت یادگیری الکترونیکی (LMS) و پایداری آموزش در شرایط بحرانی

پاندمی کووید-۱۹ و بحران های متعاقب آن، سیستم های آموزشی جهانی را با چالشی بی سابقه در زمینه تداوم یادگیری مواجه ساخت. در این میان، سیستم های مدیریت یادگیری (LMS) به عنوان ابزارهای کلیدی برای تضمین پایداری آموزش در شرایط بحرانی ظهور یافتند. این مقاله با هدف بررسی جامع نقش LMS در پایداری آموزش در شرایط بحرانی، به تحلیل ابعاد مختلف این پدیده می پردازد. روش پژوهش حاضر، مروری نظام مند بر ادبیات علمی منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶ است که با جستجو در پایگاه های داده معتبر نظیر Scopus، Web of Science، Springer و ScienceDirect انجام شده است. یافته های این مطالعه نشان می دهد که اگرچه LMS توانست تداوم آموزش را در دوران بحران تضمین کند، اما چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال، کمبود زیرساخت های فناوری، ناتوانی در جلب مشارکت دانشجویان، نبود آموزش کافی برای اساتید، و مسائل مربوط به دسترسی پذیری برای دانشجویان با نیازهای ویژه، اثربخشی آن را محدود ساخته است. علاوه بر این، مقاله به بررسی پیشینه تحقیق در این حوزه پرداخته و مدل های نظری و تجربی موجود را تحلیل می کند. نتایج این مطالعه بر ضرورت تدوین سیاست های جامع برای تضمین عدالت دیجیتال، سرمایه گذاری در زیرساخت ها، آموزش مداوم اساتید، و طراحی مدل های یادگیری ترکیبی تاکید دارد تا پایداری آموزش در بحران های آینده تضمین شود.

کلیدواژه ها:

سیستم مدیریت یادگیری (LMS) ، پایداری آموزش ، شرایط بحرانی ، شکاف دیجیتال ، یادگیری ترکیبی ، تاب آوری آموزشی ، عدالت دیجیتال