بازآفرینی کلاسیک ها در عصر دیجیتال، بررسی تاثیر فناوری های آموزشی چندرسانه ای بر حفظ علاقه نسل جدید به ادبیات کلاسیک

ادبیات کلاسیک فارسی همواره به عنوان یکی از ارکان اصلی هویت فرهنگی و ادبی ایران شناخته شده است. با این حال، فاصله زبانی، سبک نوشتاری دشوار و تغییر سلیقه نسل جدید (دهه هشتادی ها و نودی ها) باعث ایجاد شکافی عمیق میان متون اصیل ادبی و مخاطبان جوان شده است. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی نقش فناوری های آموزشی نوین، به ویژه پادکست ها و ویدئوهای آموزشی، در پر کردن این شکاف می پردازد. هدف اصلی مطالعه، تبیین چگونگی تبدیل فرآیند خواندن صرفا بصری و خشک، به یک تجربه حسی و چندبعدی است که منجر به افزایش انگیزه درونی و حفظ علاقه پایدار به ادبیات کهن می شود. یافته های این مقاله نشان می دهد که استفاده از روایت صوتی (پادکست) با تقویت تخیل شنیداری و انتقال لحن شاعرانه، و استفاده از ویدئو با ارائه بافت تاریخی و بصری، دو مکانیسم مکمل برای درک عمیق تر متون هستند. این ابزارها با کاهش بار شناختی ناشی از زبان قدیمی و افزایش جذابیت بصری و شنیداری، حس کنجکاوی را برمی انگیزند و ادبیات کلاسیک را از انحصار کتابخانه ها خارج کرده و به فضای زندگی روزمره نسل جدید وارد می کنند. نتیجه نهایی آن است که فناوری آموزشی نه تنها جایگزین خواندن متن نیست، بلکه به عنوان «دریچه ورود» عمل کرده و مسیر را برای تعامل عمیق تر با متون اصلی هموار می سازد.

کلیدواژه ها:

ادبیات کلاسیک ، فناوری آموزشی ، پادکست ، ویدئو ، نسل جدید ، آموزش ادبیات ، رسانه های چندرسانه ای ، انگیزه تحصیلی.