الگوی راهبردی کاهش خطاهای حرفه ای پزشکی با هوش مصنوعی" >الگوی راهبردی کاهش خطاهای حرفه ای پزشکی با هوش مصنوعی" >الگوی راهبردی کاهش خطاهای حرفه ای پزشکی با هوش مصنوعی" >

<span lang="FA">الگوی راهبردی کاهش خطاهای حرفه ای پزشکی با هوش مصنوعی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 19

فایل این مقاله در 19 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_STRA-17-66_011

تاریخ نمایه سازی: 14 مهر 1405

چکیده مقاله:

خطاهای حرفه ای پزشکی چالشی جدی در نظام سلامت جهانی است که سالانه میلیون ها آسیب، مرگ و هزینه های اقتصادی سنگین ایجاد می کند. در بیمارستان های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، این خطاها (تشخیصی، دارویی و جراحی) به دلیل کمبود متخصص، فشار کاری شدید، محدودیت های زیرساختی و ضعف فرهنگ گزارش دهی تشدید شده اند. هوش مصنوعی (AI) با قابلیت پردازش داده های حجیم و پشتیبانی از تصمیم گیری بالینی، راه حلی نوین برای کاهش این خطاها ارائه می دهد.این پژوهش کاربردی-کیفی در سال ۱۴۰۴، بر اساس نظریه داده بنیاد استراوس و کوربین (۱۹۹۸) انجام شد تا الگویی راهبردی برای ادغام AI در کاهش خطاهای پزشکی طراحی شود. جامعه شامل پزشکان، داروسازان و مدیران بود؛ ۱۵ نفر (۸ پزشک، ۴ داروساز و ۳ مدیر) با نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی تا اشباع نظری انتخاب شدند.داده ها از مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق و مرور پیشینه جمع آوری و با MAXQDA۱۱ در مراحل کدگذاری باز، محوری و انتخابی تحلیل شد؛ روایی و پایایی تایید گردید. مدل پارادایمی، پدیده محوری «کاهش راهبردی خطاهای حرفه ای پزشکی با هوش مصنوعی» را نشان می دهد. شرایط علی: خطاهای زودهنگام (ضعف پیش بینی) و دیرهنگام (عوامل انسانی)؛ شرایط زمینه ای: عوامل مدیریتی، فرهنگی و انسانی؛ شرایط مداخله گر: نقص نظارت، ضعف اجرایی، محدودیت قانونی و پیچیدگی فنی.راهبردها بر توسعه زیرساخت، آموزش پرسنل، سیاست گذاری و استقرار سیستم های پشتیبان تصمیم گیری تمرکز دارد. پیامدها: کاهش خطاها، افزایش کارایی، ارتقای کیفیت خدمات و رضایت بیماران.مدل چارچوبی جامع برای مدیریت ریسک با AI فراهم می کند و موانع را به فرصت تبدیل می نماید. سیاست گذاران باید با سرمایه گذاری در زیرساخت، آموزش و مقررات، پذیرش AI را تسریع کنند تا نظام سلامت ایران به استانداردهای جهانی نزدیک شود.

کلیدواژه ها:

نویسندگان

کامران نظری

استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

محسن اعظمی

دانشیار، گروه مدیریت بازرگانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

مراجع و منابع این مقاله:

لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
  • Ahsani-Estahbanati, E., Sergeevich Gordeev, V., & Doshmangir, L. (۲۰۲۲). Interventions ...
  • Akbari, M., Dabbagh, A., & Fathi, M. (۲۰۰۶). Barrasi-ye olgoo-haye ...
  • Ameri, M., Ansari, A., Aghabiklooei, A., Taftchi, F., & Abdolkarimi, ...
  • Bates, D. W., Levine, D., Syrowatka, A., Kuznetsova, M., Craig, ...
  • De Micco, F., Fineschi, V., & Frati, P. (۲۰۲۵). Artificial ...
  • James, J. T. (۲۰۱۳). A new, evidence-based estimate of patient ...
  • Najafi Ghezeljeh, T., Balouchi, M., & Haghani, S. (۲۰۲۲). Attitudes ...
  • Quaquebeke, N. V., & Gerpott, F. H. (۲۰۲۳). The now, ...
  • Safari, E., & Ebrahimi, K. (۲۰۲۲). Prioritizing application areas to ...
  • Sharifi, A., Mirkoushesh, A. H., & Hosseini, M. M. (۲۰۲۳). ...
  • World Health Organization. (۲۰۱۸). Global patient safety action plan ۲۰۲۱–۲۰۳۰: ...
  • نمایش کامل مراجع