نقش میانجی تاب آوری در رابطه بین ناگویی هیجانی و سبک پردازش اطلاعات با فرسودگی شغلی در دانشجویان

پژوهش حاضر،یک پژوهش توصیفی_همبستگی است که در آن از مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شده است. هدف پژوهش، پیش بینی فرسودگی شغلی، بر اساس ناگویی هیجانی و سبک پردازش اطلاعات، با نقش میانجی گری تاب آوری است. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس های فرسودگی شغلی (MBI)، سبک پردازش اطلاعات (REI) ، ناگویی هیجانی (TAS) و تاب آوری (CD-RISC) بودند. جامعه آماری، شامل کلیه دانشجویان شاغل دانشگاه اصفهان است که در نیمه دوم سال ۱۴۰۴ در این دانشگاه در حال تحصیل بوده اند. از میان دانشجویان مذکور، ۲۲۰ نفر، با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، جهت شرکت در پژوهش، انتخاب شدند و پرسشنامه های مذکور را تکمیل کردند. در نهایت، داده های جمع آوری شده از طریق پرسشنامه ها، مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفته و نتایج نشان دادند، ناگویی هیجانی و سبک پردازش اطلاعات، هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم، با تحت تاثیر قرار دادن تاب آوری، بر فرسودگی شغلی اثرگذار هستند. یافته های پژوهش حاضر به مدیران و متخصصان منابع انسانی کمک می کند تا برنامه هایی جهت بهبود مهارت های شناختی و هیجانی کارکنان طراحی کنند که منجر به کاهش فرسودگی و بهبود سلامت روان در محیط کار می شود.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، ناگویی هیجانی ، سبک پردازش اطلاعات ، تاب آوری