<span lang="FA">چارچوب سیاستی گذار به انرژی های تجدیدپذیر برای تحقق تاب آوری انرژی در شرایط بحران

این پژوهش با هدف تحلیل هزینه های ناشی از بحران های انرژی در زمان بحران و تنش های ژئوپلیتیکی، به بررسی مدل بهینه گذار به سمت انرژی های تجدیدپذیر جهت تقویت تاب آوری می پردازد. تحلیل آسیب شناسی نشان می دهد که تاب آوری انرژی در ایران فراتر از ناترازی فصلی، با چهار شکاف ساختاری شامل وابستگی شدید بخش برق به گاز طبیعی، شدت بالای مصرف انرژی، فرسودگی و اتلاف در زیرساخت های انتقال و توزیع، و همچنین درهم تنیدگی بحران آب و انرژی مواجه است که سیستم را در برابر تکانه های اقلیمی، نهادی و خارجی شکننده می سازد. بررسی تجارب جهانی در مواجهه با شوک های انرژی اثبات می کند که تاب آوری پایدار نه از مسیر تمرکز بر افزایش عرضه فسیلی، بلکه از طریق تکثر فناورانه، تمرکززدایی و سیاست­گذاری انعطاف پذیر حاصل می شود. بر این اساس، پژوهش حاضر یک بسته سیاستی چندلایه و مرحله بندی شده را پیشنهاد می کند که بر کاهش وابستگی ساختاری به گاز از طریق تنوع بخشی واقعی به سبد انرژی، تمرکززدایی از تولید با توسعه میکروگریدها و فتوولتائیک خانگی، اصلاح سمت تقاضا و ارتقای بهره وری صنعتی، نوسازی شبکه همراه با توسعه فناوری های ذخیره سازی، و در نهایت طراحی یک نقشه راه واقع گرایانه و متناسب با محدودیت های نهادی، مالی و تحریمی کشور استوار است تا امنیت انرژی از منطق سنتی عرضه محوری به سمت منطق تاب آوری محور تغییر جهت یابد.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: تاب آوری انرژی ، امنیت انرژی صنعتی ، ریسک ژئوپلیتیک ، گذار به انرژی های تجدیدپذیر ، پیوند آب ، انرژی و محیط زیست