همگرایی زمان های سه گانه در ماوای«خانه»؛ بازتاب بوطیقای فضا در رمان باخانمان اثر هکتور مالو

ادراک زمان و فضا نزد انسان موجب شکل گیری یک پیوستار ذهنی می شود؛ از طریق یادآوری گذشته می توان به مرور تجربه های سپری شده در دنیای گذشته نائل آمد و تصور آینده باعث جدایی میان انسان و زمان حال می شود. فضای «خانه» به عنوان فضایی که انسان به طور مستمر در آن پناه می جوید، جایگاه متمایزی با فضاهای دیگر دارد. هدف از این پژوهش دستیابی به ادراک زمان مکانمند در ارتباط با فضای خانه است. چگونه پیوستگی زمان های «گذشته، حال، آینده» در فضای خانه نزد ادراک انسان تبیین می شود؟ برای پاسخ به این پرسش، ابتدا از طریق رهیافت پدیدارشناسی هوسرل، نحوه ی ادراک انسان از «زمان» بررسی می شود. سپس براساس تخیل شناسی فضا در بوطیقای فضا اثر گاستون باشلار، ارتباط میان ادراک زمانی مکانی و فضای خانه مطالعه می شود. درنهایت، با اتکاء بر نظریات هوسرل و باشلار، جایگاه خانه به مثابه محل همگرایی ادراکات سه گانه ی زمانی مکانی در رمان باخانمان اثر هکتور مالو تحلیل می شود. به عنوان نتیجه، «خانه» فضایی است که نزد قهرمان نوجوان داستان دارای کارکردی ویژه در معناسازی تجربه ی او از زمان و فضا است، زیرا به تحقق «خاطره» و «رویا» در ذهن او می انجامد. به همین سبب است که فضای خانه می تواند همچون نیروی نظم دهنده باعث ایجاد پیوستگی میان زمان های سه گانه در ادراک انسان شود.

کلیدواژه ها:

باخانمان ، بوطیقای فضا ، پدیدارشناسی زمان ، خانه ، هوسرل