ارائه الگوی محله پایدار با رویکرد نوشهرگرایی، مطالعه موردی: مسکن مهر شهر زاهدان

با گذشت بیش از نیم قرن از طرح توسعه پایدار در دهه ۱۹۷۰، تجربه ها نشان داده اند که تحقق اهداف آن در مقیاس کلان با چالش هایی روبه روست. در این میان، محله های شهری به عنوان واحد پایه و مقیاس بهینه برای ارتقای پایداری، بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته اند. بیان مسئله این پژوهش آن است که پروژه های مسکن مهر به رغم هدف تامین مسکن اقشار کم درآمد، به دلیل ضعف در طراحی شهری و بی توجهی به اصول نوشهرگرایی، نتوانسته اند پایداری محله ای را به طور کامل محقق سازند. هدف تحقیق، بررسی پایداری مسکن مهر زاهدان با رویکرد نوشهرگرایی است. جامعه آماری شامل کلیه ساکنان این محله است که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی، ۴۰۰ پرسشنامه تکمیل و داده ها گردآوری شد. پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی و هدف آن کاربردی است. داده ها در قالب شش شاخص نوشهرگرایی (پیاده مداری، مسکن مختلط، کاربری مختلط، پایداری محیطی، حمل ونقل عمومی، مشارکت اجتماعی) جمع آوری و با آزمون t تک نمونه ای، تحلیل عاملی و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج نشان داد «کاربری مختلط» با ۵۹/۳۷٪ واریانس مهم ترین عامل است؛ سپس «حمل ونقل» با ۶۵/۱۴٪، «پیاده مداری» با ۴/۱۳٪، «مسکن مختلط» با ۱۵/۱۰٪، «پایداری محیطی» با ۱۱/۸٪ و «مشارکت» با ۳۵/۶٪ قرار دارند. ارزیابی کلی بیانگر سطح پایین شاخص ها و نقش محدود آنها در تحقق پایداری محله است. با این حال، تقویت شاخص های کلیدی در چارچوب الگوی پیشنهادی پژوهش می تواند کیفیت زندگی و پایداری مسکن مهر را ارتقا بخشد.

کلیدواژه ها:

ارائه الگو ، محله پایدار ، رویکرد نوشهرگرایی ، مسکن مهر ، شهر زاهدان