<span lang="AR-IQ">بررسی تطبیقی حکم سرقت از اقارب در فقه امامیه و اهل سنت

حکم سرقت از اقارب، یکی از موارد اختلافی در فقه امامیه و فقه مذاهب چهارگانه اهل سنت است. منظور از اقارب در سرقت، محارم و نزدیکان غیر از پدر است که به طور خاص در این پژوهش مادر، فرزند، خواهر و برادر، زوجین، عمو، عمه، دایی، خاله و پدرزن و مادرزن را دربر می گیرد. پژوهش حاضر با استفاده از روش تحقیق تحلیلی - توصیفی با رویکرد تطبیقی، مسئله حکم سرقت از اقارب را از دیدگاه فقه امامیه و اهل سنت بررسی کرده است. نتایج نشان می دهد فقیهان اهل سنت سرقت از مادر را مستوجب قطع ید نمی دانند؛ درحالی که در فقه امامیه سه دیدگاه در این باره وجود دارد. فقیهان امامیه و مالکی، سرقت فرزند از اموال پدر و سرقت خواهر و برادر از اموال همدیگر را مستوجب قطع ید دانسته اند؛ ولی فقیهان حنبلی، حنفی و شافعی آن را مستوجب قطع ید نمی دانند. شیخ طوسی و اسکافی سرقت زوجین را مستوجب قطع ید نمی دانند؛ اما مشهور فقیهان امامیه قائل به حدی بودن آن هستند. در فقه مذاهب اهل سنت در این باره سه دیدگاه وجود دارد. برخلاف دیگر مذاهب، فقیهان حنفی سرقت از دیگر اقارب از قبیل عمو، عمه، خاله، دایی و داماد را نیز مستوجب قطع ید نمی دانند.

کلیدواژه ها:

سرقت حدی ، والدین ، اقارب ، زوجین ، مادر ، مجازات قطع ید