اثربخشی آموزش مهارت های شایستگی اجتماعی بر افزایش بهزیستی روان شناختی و کاهش انزوای اجتماعی دانش آموزان منطقه یک شهر تهران

پیشرفت و توسعه هر جامعه ای به توانمندسازی افراد و ارتقای سلامت روان آنان وابسته است. با توجه به نقش شایستگی های اجتماعی در بهبود تعاملات و سلامت روان، هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مهارت های شایستگی اجتماعی بر بهزیستی روان شناختی و انزوای اجتماعی دانش آموزان بود. این مطالعه به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان پسر مقطع ابتدایی شهرستان شمیرانات در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. از میان آنان ۴۰ نفر به روش هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هرکدام ۲۰ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۶۰ دقیقه ای آموزش مهارت های شایستگی اجتماعی را دریافت کرد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه بهزیستی روان شناختی ریف (فرم کوتاه، ۱۹۸۹) و پرسشنامه انزوای اجتماعی مدرسی یزدی (۱۳۹۳) بود. داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس و نرم افزار SPSS-۲۷ تحلیل شدند. نتایج نشان داد آموزش مهارت های شایستگی اجتماعی موجب بهبود بهزیستی روان شناختی و کاهش انزوای اجتماعی در گروه آزمایش شد، در حالی که گروه کنترل تغییر معناداری را نشان نداد. همچنین میانگین نمرات زیرمقیاس های بهزیستی روان شناختی افزایش و مولفه های انزوای اجتماعی کاهش یافت. به طور کلی، آموزش شایستگی های اجتماعی نقش موثری در ارتقای سلامت روان، افزایش تعاملات مثبت و کاهش رفتارهای انزواطلبانه دانش آموزان دارد و اجرای چنین برنامه هایی در مدارس می تواند به پیشگیری از مشکلات روان شناختی کمک کند.

کلیدواژه ها:

شایستگی اجتماعی ، بهزیستی روان شناختی ، انزوای اجتماعی ، دانش آموز