مطالعه مسئولیت پذیری اجتماعی با شادکامی و تاب آوری روان شناختی دانش آموزان مقطع متوسطه اول

هدف از این تحقیق، مطالعه ارتباط بین مسئولیت پذیری اجتماعی با شادکامی و تاب آوری روان شناختی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهرستان ممسنی بود. روش تحقیق حاضر کاربردی و از نوع توصیفی و همبستگی بود. جامعه آماری این تحقیق، تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهرستان ممسنی به تعداد ۵۳۰۸ نفر بود، که از این تعداد ۳۶۰ نفر به عنوان نمونه و به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای با محقق همکاری کردند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه های استاندارد شادکامی زارعی (۱۳۹۱)، تاب آوری روان شناختی کانر و دیدید سون ( ۲۰۰۳) و مسئولیت پذیری اجتماعی کارول (۲۰۰۳) بود. برای توصیف داده ها از روش های آمار توصیفی و برای تجزیه استنباطی داده ها از روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون استفاده شد. نتایج حاصل از تحقیق نشان داد که بین مسئولیت پذیری اجتماعی با شادکامی و تاب آوری روان شناختی دانش آموزان رابطه ی مثبت و معناداری وجود داشت و همچنین مسئولیت پذیری اجتماعی قابلیت پیش بین معنادار شادکامی و تاب آوری روان شناختی دانش آموزان را داشت. بنابراین شایسته است که به منظور افزایش شادکامی و تاب آوری روان شناختی در جامعه هدف توجه بیشتری به مسئولیت پذیری اجتماعی شود.(۰۱/۰P ≤).

کلیدواژه ها:

مسئولیت پذیری اجتماعی ، شادکامی ، تاب آوری روان شناختی ، دانش آموزان