بررسی مقایسه ای بتن گیاهی و بتن معمولی با رویکرد طراحی معماری پایدار

صنعت ساختمان یکی از بزرگ ترین مصرف کنندگان منابع طبیعی و تولیدکنندگان گازهای گلخانه ای در جهان است که تاثیرات زیست محیطی گسترده ای به دنبال دارد. یکی از اصلی ترین عوامل این تاثیر، مصرف بالای بتن معمولی به ویژه به دلیل تولید سیمان است که سهم چشمگیری در انتشار دی اکسید کربن دارد. در سال های اخیر، مصالح نوینی همچون بتن گیاهی (Bio-based Concrete) یا بیوبتن مورد توجه قرار گرفته اند که با بهره گیری از الیاف گیاهی و مواد زیستی، امکان کاهش اثرات مخرب زیست محیطی را فراهم می کنند. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی، به بررسی تطبیقی ویژگی های مکانیکی، فنی، زیست محیطی و معماری بتن گیاهی در مقایسه با بتن معمولی پرداخته و مزایا و محدودیت های هر یک را مورد تحلیل قرار می دهد. داده های این پژوهش از طریق منابع کتابخانه ای، مقالات علمی معتبر داخلی و خارجی گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد که بتن گیاهی در عایق کاری حرارتی، سبکی و جذب کربن عملکرد مناسبی داشته و می تواند در پروژه های معماری پایدار مورد استفاده قرار گیرد، اما محدودیت هایی در زمینه مقاومت فشاری و دوام مکانیکی دارد که نیازمند پژوهش های بیشتر و توسعه فناوری های نوین است. این مطالعه تلاش دارد تا با ارائه تحلیلی جامع، دیدگاه علمی تری نسبت به کاربرد مصالح پایدار در معماری فراهم آورد و راهکارهایی برای انتخاب بهینه مصالح در طراحی های نوین ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

بتن گیاهی ، بتن معمولی ، معماری پایدار ، مصالح سبز ، طراحی پایدار