بررسی اداره حراست در حوزه آسیب شناسی بکارگیری آتش نشانان در ایستگاه هایی با حجم پایین عملیات در بلندمدت (مطالعه موردی: کلانشهر اراک)

در مشاغل عملیاتی نظیر آتش نشانی، ساعت های طولانی انتظار برای اعزام به عملیات و روزهایی که هیچ حادثه ای در محدوده استحفاظی رخ نمی دهد، پدیده ای رایج و اجتناب ناپذیر است. این وضعیت در ایستگاه های حاشیه ای شهرها و ایستگاه هایی که از جانمایی مناسبی برخوردار نیستند، نمود بیشتری دارد و می تواند به مرور زمان به یکی از چالش های جدی مدیریت منابع انسانی در سازمان های آتش نشانی تبدیل شود. پژوهش حاضر با هدف آسیب شناسی عدم برنامه ریزی مناسب برای این زمان های انتظار در ایستگاه های کم عملیات کلان شهر اراک و ارائه راهکارهای موثر برای مدیریت بهینه این وضعیت طراحی و اجرا شده است. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از طریق بررسی اسناد و سوابق عملیاتی، مصاحبه نیمه ساختاریافته با پرسنل ایستگاه های کم ترافیک، توزیع پرسشنامه و مشاهده مستقیم الگوهای روزانه فعالیت گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که عدم برنامه ریزی هدفمند برای ساعات انتظار، منجر به افت تدریجی آمادگی جسمانی و روانی، فرسودگی شغلی، کاهش انگیزه، زنگ زدگی مهارتی و کاهش تجربه عملیاتی در بلندمدت می شود. همچنین مشخص شد که فقدان نظام چرخش هدفمند پرسنل و نبود برنامه های آموزشی مبتنی بر سناریوهای واقعی محدوده استحفاظی، این آسیب ها را تشدید می کند. در پایان، راهکارهایی شامل تدوین برنامه های تمرینی ساختاریافته، آموزش های تخصصی دوره ای، نظام چرخش هدفمند پرسنل، برنامه ریزی پیش حادثه ای، تقویت ارتباط سازمانی و پایش دوره ای سلامت روان ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

آتش نشان ، آمادگی جسمانی و روانی ، آسیب شناسی ، ایستگاه کم عملیات ، فرسودگی شغلی ، کلان شهر اراک