ارزیابی تطبیقی ایمنی، دسترسی و تناسب اماکن ورزشی شهری برای افراد دارای ناتوانی حرکتی و شنوایی (مطالعه موردی: شهر اراک)

یکی از مهم ترین مولفه های عدالت شهری، تامین دسترسی برابر همه شهروندان به فضاهای عمومی از جمله اماکن ورزشی است. با این حال، پژوهش ها نشان می دهد که افراد دارای ناتوانی حرکتی و شنوایی در بسیاری از شهرهای ایران با موانع جدی برای استفاده از این فضاها مواجه هستند. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی تطبیقی وضعیت ایمنی، دسترسی و تناسب اماکن ورزشی شهری برای افراد دارای ناتوانی حرکتی و شنوایی در شهر اراک انجام شده است. این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و بر اساس پژوهشی پیشین در این حوزه، داده های ۱۰۰ نفر از افراد دارای ناتوانی حرکتی و شنوایی شهر اراک که به طور هفتگی فعالیت ورزشی داشته اند، تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که رابطه معناداری بین متغیرهای دسترسی، ایمنی و تناسب اماکن ورزشی با انگیزه افراد دارای ناتوانی برای انجام فعالیت ورزشی وجود دارد و این سه متغیر حدود ۲۱ درصد از انگیزه ورزشی آنان را تبیین می کنند. همچنین، انجام فعالیت ورزشی با افزایش حضور اجتماعی افراد دارای ناتوانی رابطه معناداری دارد و حدود ۳۰ درصد از انگیزه مشارکت اجتماعی آنان به فعالیت ورزشی مرتبط است. نتیجه گیری اصلی پژوهش این است که دسترسی، ایمنی و تناسب مکان ها و وسایل ورزشی برای نیازهای افراد دارای ناتوانی در اراک مناسب نیست و میزان رضایتمندی آنان پایین است. بر اساس یافته ها، راهکارهایی برای مناسب سازی اماکن ورزشی شهر اراک ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

ایمنی ، تناسب ، دسترسی ، مشارکت اجتماعی ، ناتوانان ، ورزش ، شهر اراک