بررسی و تحلیل رابطه بین مهارت های خودآگاهی و خودشکوفایی دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین مهارت های خودآگاهی و میزان خودشکوفایی در دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی شهرستان مه ولات بود. این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی است و جامعه آماری آن را کلیه دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی این شهرستان تشکیل دادند که از میان آن ها ۶۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه مهارت های خودآگاهی و پرسشنامه خودشکوفایی اهواز بود که روایی و پایایی آن ها در پژوهش های پیشین تایید شده است. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (همبستگی پیرسون) در نرم افزار SPSS تحلیل شدند.یافته های پژوهش نشان داد که بین مهارت های خودآگاهی و خودشکوفایی در دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. به عبارت دیگر، با افزایش سطح خودآگاهی، میزان خودشکوفایی دانش آموزان نیز افزایش می یابد. این نتیجه بیانگر آن است که خودآگاهی می تواند یکی از متغیرهای مهم مرتبط با رشد روانی و شکوفایی شخصیت در دوره ابتدایی باشد.در نتیجه، تقویت مهارت های خودآگاهی در دانش آموزان می تواند به عنوان یک راهبرد موثر در جهت ارتقای رشد فردی و بهبود شاخص های روان شناختی آنان مورد توجه نظام آموزشی قرار گیرد.