تحلیل نقش فناوری های دیجیتال در سیر تحول طراحی بسته بندی در ایران (۱۴۰۰-۱۳۹۰)

بسته بندی یکی از مهم ترین ابزارهای ارتباط بصری و بازاریابی در صنعت است. ورود فناوری های دیجیتال (نرم افزارهای طراحی سه بعدی، چاپ دیجیتال، واقعیت افزوده و...) تحول عمده ای در طراحی بسته بندی ایجاد کرده است و باعث شده که از فرم ایستا و دوبعدی به سمت ساختارهای پویا، تعاملی و تجربه محور حرکت کنند. این تحول، تنها در سطح زیبایی شناسی رخ نداده، بلکه فرآیند ایده پردازی وروش های ساخت ماکت، انتخاب متریال و حتی نحوه تعامل مصرف کننده با محصول را نیز تغییر داده است. درسال های اخیر فناوری های دیجیتال امکانات نوینی برای طراحی بسته بندی ایجادکرده اند، اما پژوهشی سیستماتیک درباره نحوه استفاده از این فناوری ها و تاثیر آن بر عناصر بصری بسته بندی ها در ایران انجام نشده است. این خلا علمی، ضرورت تحقیق را نشان می دهد. این پژوهش با هدف تحلیل سیر تحول طراحی بسته بندی درایران، از دهه ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۰، با تاکید بر نقش فناوری های دیجیتال انجام می شود تا مشخص شود که چگونه ابزارها و تکنیک های دیجیتال برفرم، رنگ، ترکیب بندی، خوانایی و تجربه بصری بسته بندی ها تاثیرگذاشته اند. در این مسیر، ابتدا به بررسی نمونه هایی از بسته بندی های شاخص تولید شده در دهه موردنظر پرداخته می شود و سپس با مقایسه آن ها با آثار پیشین، تغییرات بصری و مفهومی در نتیجه ورود فناوری های دیجیتال تحلیل خواهد شد. هدف نهایی، ارائه شناختی جامع از روند تحول طراحی بسته بندی در ایران و بیان تاثیر مستقیم پیشرفت های تکنولوژیک بر خلاقیت، زیبایی شناسی و کارکرد ارتباطی این آثار است. نتایج این پژوهش می تواند به طراحان گرافیک، تولیدکنندگان و دانشجویان این حوزه کمک کند تا درک بهتری از پیوند میان فناوری دیجیتال و طراحی بسته بندی داشته باشند و از آن در جهت ارتقای کیفیت بصری و ارتباطی آثارخود بهره بگیرند.