نقش ژئوتکنیک زیستی در کاهش ردپای کربن و توسعه پایدار زیرساخت ها

چکیدهصنعت ساخت وساز و به ویژه عملیات بهسازی خاک، به دلیل وابستگی شدید به مصالحی نظیر سیمان و آهک، یکی از منابع اصلی انتشار گازهای گلخانه ای و افزایش ردپای کربن در اتمسفر محسوب می شود. مسئله اصلی تحقیق حاضر، چالش های زیست محیطی ناشی از روش های سنتی تثبیت شیمیایی و ضرورت گذار به سمت تکنولوژی های سازگار با طبیعت در مهندسی ژئوتکنیک است. هدف از این پژوهش، ارزیابی پتانسیل ژئوتکنیک زیستی، با تمرکز بر فرآیند رسوب کلسیت ناشی از میکروب (MICP)، در کاهش آلایندگی های کربنی و نقش آن در تحقق زیرساخت های سبز می باشد. روش انجام این پژوهش بر پایه مطالعات توصیفی-تحلیلی و بررسی اسنادی داده های موجود در پروژه های نوین بین المللی استوار است. یافته های تحقیق نشان می دهد که بهره گیری از فرآیندهای بیولوژیک در بهسازی خاک، علاوه بر بهبود خواص مکانیکی و کنترل فرسایش، قادر است ردپای کربن را در مقایسه با روش های متداول تا بیش از ۶۰ درصد کاهش داده و از تخریب اکوسیستم های محلی جلوگیری نماید. نتایج حاصل از این مطالعه حاکی از آن است که ژئوتکنیک زیستی نه تنها به عنوان یک جایگزین فنی کارآمد برای سیمان در تثبیت بستر عمل می کند، بلکه به عنوان یک رکن اساسی در مهندسی عمران پایدار، مسیر دستیابی به اهداف توسعه زیرساخت های سبز را هموار می سازد. پیاده سازی این رویکرد در پروژه های عمرانی کلان، راهکاری عملیاتی برای مدیریت بحران های اقلیمی و کاهش وابستگی به صنایع آلاینده در مهندسی خاک و پی تلقی می شود.

کلیدواژه ها:

ژئوتکنیک زیستی ، ردپای کربن ، زیرساخت سبز ، بهسازی خاک ، توسعه پایدار