حکمرانی احساسات شهری طراحی نظام مدیریت شادی تعلق و سلامت روان اجتماعی در فضای عمومی

فضاهای عمومی بر تجربه های عاطفی، احساس تعلق، آرامش، امنیت و فرصت تعامل اجتماعی اثر می گذارند، اما سیاست شهری معمولا این ابعاد را یا اندازه گیری نمی کند یا به شاخص های ساده رضایت و سرزندگی تقلیل می دهد. موضوع این مقاله، طراحی نظامی برای حکمرانی احساسات شهری است؛ نظامی که شادی و تعلق را به عنوان هدف های اجتماعی و نه ابزار کنترل رفتار در نظر می گیرد و سلامت روان اجتماعی را با کیفیت فضا، دسترسی و رابطه های محله ای پیوند می دهد. پژوهش کاربردی و تحلیلی است و با مرور منابع میان رشته ای در شهرسازی، جغرافیای عاطفی، سلامت عمومی، روان شناسی محیطی و سیاست گذاری شهری انجام شده است. این مقاله داده بالینی یا پیمایش اختصاصی از شهروندان تبریز ارائه نمی کند؛ یافته ها چارچوبی برای طراحی پروژه آزمایشی و پایش محلی هستند. یافته ها نشان می دهد حکمرانی احساسات باید بر چهار اصل استوار باشد: تجربه عاطفی باید با رضایت و تفسیر شهروندان سنجیده شود؛ شاخص ها باید ترکیبی از کالبد، رابطه و احساس باشند؛ مداخلات فضایی باید با حمایت های اجتماعی و خدمات محله ای پیوند بخورند؛ و شهرداری نباید شادی را به اطاعت یا تبلیغ تبدیل کند. مدل پیشنهادی، چرخه تشخیص، هم طراحی، اقدام، حمایت و ارزیابی را در مقیاس فضای عمومی ارائه می کند.