امکان سنجی استفاده از روسازی های نفوذپذیر و مصالح بازیافتی در معابر شهری تبریز

روسازی های نفوذپذیر و مصالح بازیافتی می توانند هم زمان دو مسئله شهری را هدف قرار دهند: کاهش رواناب سطحی و مصرف منابع اولیه در ساخت و نگهداری معابر. بااین حال، هر ماده بازیافتی یا هر نوع روسازی نفوذپذیر برای هر خیابان مناسب نیست و عملکرد آن به بار ترافیک، خاک، یخبندان، گرفتگی، کیفیت مصالح، زهکشی زیرسطحی و نظام نگهداری وابسته است. هدف این مقاله، امکان سنجی تحلیلی استفاده از روسازی های نفوذپذیر و مصالح بازیافتی در معابر شهری تبریز است. روش پژوهش، مرور هدفمند منابع علمی، استانداردهای آزمون و راهنماهای رسمی همراه با تطبیق مفهومی با شرایط مدیریت شهری تبریز است. مطالعات ‪Scholz‬ و ‪Grabowiecki (۲۰۰۷)‬، ‪Brattebo‬ و ‪Booth (۲۰۰۳)‬، ‪Bean‬ و همکاران (۲۰۰۷) و مرورهای جدید مصالح نفوذپذیر، مبانی عملکرد هیدرولیکی، گرفتگی و دوام را فراهم می کنند. راهنماهای ‪Federal Highway Administration‬ درباره روسازی آسفالتی بازیافتی و استانداردهای ‪ASTM‬ برای سنجش نفوذ در محل، برای طراحی نظام پذیرش و کنترل کیفیت بررسی شدند. یافته ها نشان می دهد امکان سنجی باید در سه مقیاس انجام شود: انتخاب محل، انتخاب مقطع روسازی و ارزیابی چرخه عمر. در تبریز، گزینه های نفوذپذیر برای پیاده راه، پارکینگ، معابر کم ترافیک و فضاهای پیرامونی، از نظر ریسک عملکردی با شریان های پرتردد یکسان نیستند. مصالح بازیافتی مانند آسفالت تراشیده شده، مصالح بتن تخریب شده یا لاستیک بازیافتی باید با آزمون دانه بندی، مقاومت، دوام یخ زدگی، آبشویی و سازگاری زیست محیطی ارزیابی شوند. ترکیب روسازی نفوذپذیر و مصالح بازیافتی در صورت نبود زهکشی، لایه فیلتر و نگهداری مناسب می تواند به افت نفوذ و کاهش عمر منجر شود. نتیجه مقاله آن است که استفاده از این راهکارها برای تبریز از نظر اصولی قابل بررسی است، اما تصمیم نهایی باید با پروژه های آزمایشی، آزمون محلی و تحلیل هزینه و اثر محیط زیستی پشتیبانی شود. این مقاله درصد بازیافتی یا ظرفیت باربری مشخصی را برای شهرداری تبریز تعیین نمی کند، زیرا چنین اعدادی نیازمند نتایج آزمایشگاهی و مشخصات محل هستند.‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬