نقش شخصیتهای اسطورهای و داستانهای بومی و تاریخی در آزاداندیشی و امید به زندگی و نشاط شهروندان تبریزی

روایت های محلی می توانند گذشته را به تجربه امروز پیوند دهند، اما اثر اجتماعی آنها به شیوه انتخاب، تفسیر و مشارکت مخاطب وابسته است. هدف این مقاله تبیین ظرفیت شخصیت های حماسی، داستان های بومی و چهره های تاریخی برای تقویت آزاداندیشی، امید به آینده و نشاط شهروندان تبریزی است. «امید به زندگی» در این پژوهش به معنای امید روان شناختی به آینده به کار می رود و با شاخص جمعیت شناختی طول عمر متفاوت است. روش تحقیق، مرور تحلیلی اسناد و مقایسه مفهومی منابع تاریخی، ادبی و پژوهش های هنر و بهزیستی است. نمونه ها شامل سنت های کوراوغلو و دده قورقود، حافظه مشروطه با تاکید بر ستارخان و باقرخان و پیوند ادبی صمد بهرنگی با تبریز و آذربایجان است. این نمونه ها از نظر تاریخی، ادبی و جغرافیایی یکسان تلقی نشده اند. یافته تحلیلی آن است که روایت در صورت چندصدایی بودن و اتصال به امکان کنش، می تواند زمینه پرسشگری، فهم دیدگاه دیگران و تصور آینده قابل ساختن را فراهم کند. در مقابل، قهرمان سازی بی نقد، انحصار هویت و حذف تجربه های روزمره ممکن است نتیجه ای معکوس ایجاد کند. مقاله چارچوبی برای انتخاب روایت، اجرای مشارکتی و سنجش جداگانه آزاداندیشی، امید و بهزیستی پیشنهاد می کند. هیچ پیمایش یا آزمایش تازه ای درباره شهروندان تبریز انجام نشده و رابطه علی محلی ادعا نمی شود. نتیجه آن است که میراث روایی باید موضوع گفت وگوی انتقادی و آفرینش مشترک باشد تا ظرفیت آن برای زندگی جمعی قابل آزمون شود.