بازآفرینی اقلیم محور بافت های فرسوده تبریز با رویکرد کاهش جزیره حرارتی شهری

هدف پژوهش، ارائه چارچوبی کاربردی برای بازآفرینی اقلیم محور بافت های فرسوده تبریز با تمرکز بر کاهش جزیره حرارتی شهری است. مسئله گرما در این مقاله فقط افزایش دمای سطح تلقی نمی شود؛ بلکه برهم کنش فرم فشرده بافت، مصالح، کمبود سایه و پوشش گیاهی، کیفیت مسکن، الگوی حضور گروه های حساس و توان سازگاری خانوارها در نظر گرفته می شود. روش پژوهش، مرور تحلیلی هدفمند منابع علمی و اسناد معتبر، تلفیق شواهد بومی تبریز و طراحی چارچوب تصمیم یار است. داده آماری میدانی تازه تولید نشده و یافته ها ماهیت ترکیبی و پیشنهادی دارند.تحلیل منابع نشان می دهد که تبریز الگوی حرارتی ساده و یکنواختی ندارد. مطالعات سنجش از دور، رابطه افزایش سطوح نفوذناپذیر و کاهش پوشش گیاهی با دمای سطح را تایید کرده اند، در حالی که یک مطالعه سری زمانی جدید از وجود جزیره خنک سطحی در بسیاری از روزها و جزیره حرارتی مثبت در شب خبر می دهد. بنابراین اتکای انحصاری به تصویر روزانه ماهواره می تواند اولویت مداخله را منحرف کند. چارچوب پیشنهادی، پایش هم زمان دمای سطح روز و شب، دمای هوای نزدیک عابر، شاخص آسایش حرارتی، فرم شهری و آسیب پذیری اجتماعی را ضروری می داند.یافته نهایی، یک چرخه پنج مرحله ای شامل تشخیص اقلیم و بافت، سنجش آسیب پذیری، طراحی بسته مداخله، اجرای پایلوت محله ای و پایش و تنظیم است. سبد مداخله شامل سایه، پوشش گیاهی کم آب بر، بام و کف با بازتاب مناسب، افزایش نفوذپذیری، مدیریت آب، بهبود تهویه گذر و حیاط و بهسازی حرارتی بناست. انتخاب هر گزینه باید با عملکرد زمستانی، محدودیت آب، حفاظت ارزش های تاریخی، هزینه چرخه عمر و خطر جابه جایی ساکنان سنجیده شود. اجرای مرحله ای، خط پایه معتبر و شاخص های عدالت حرارتی شرط موفقیت چارچوب است.