نقش یادگیری همسالان در بهبود کیفیت آموزش کلاس های چندپایه

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 15

فایل این مقاله در 23 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

ANDIKACONF01_4118

تاریخ نمایه سازی: 13 مهر 1405

چکیده مقاله:

کلاس های چندپایه یکی از صورت های خاص سازمان دهی آموزشی هستند که در آن دانش آموزان دارای تفاوت های سنی، تحصیلی، شناختی و گاه زبانی، هم زمان در یک فضای آموزشی و تحت هدایت یک معلم قرار می گیرند. این ساختار، اگرچه در بسیاری از مناطق روستایی، کم جمعیت، عشایری و برخوردار از محدودیت های نیروی انسانی، راهکاری برای استمرار دسترسی به آموزش محسوب می شود، از نظر مدیریت زمان، توزیع توجه معلم، سازمان دهی فعالیت های یادگیری و پاسخ گویی به تفاوت های فردی با دشواری های قابل توجهی همراه است. در چنین شرایطی، یادگیری همسالان می تواند از یک فعالیت جانبی به یک سازوکار اساسی برای سازمان دهی یاددهی یادگیری تبدیل شود. مقاله حاضر با هدف تبیین نقش یادگیری همسالان در بهبود کیفیت آموزش کلاس های چندپایه و با رویکرد مروری تحلیلی انجام شده است. برای این منظور، مطالعات علمی فارسی و انگلیسی مرتبط با آموزش چندپایه، یادگیری مشارکتی، تدریس همسالان، تدریس بین پایه ای، یادگیری اجتماعی و ارزشیابی همسالان بررسی و ترکیب شده اند. تحلیل منابع نشان می دهد که یادگیری همسالان از طریق چند سازوکار به ارتقای کیفیت آموزش کمک می کند: افزایش زمان درگیری واقعی دانش آموز با فعالیت یادگیری، فراهم کردن فرصت های توضیح و بازتوضیح، انتقال تجربیات و راهبردهای یادگیری میان پایه ها، ایجاد داربست شناختی، کاهش وابستگی کامل فرایند یادگیری به حضور مستقیم معلم، تقویت خودتنظیمی و مسئولیت پذیری، افزایش تعامل اجتماعی و ایجاد فرصت برای بازخورد مستمر. با این حال، شواهد پژوهشی نشان می دهد که صرف قرار دادن دانش آموزان در کنار یکدیگر به خودی خود یادگیری همسالان اثربخش ایجاد نمی کند. موفقیت این رویکرد به طراحی ساختاریافته فعالیت ها، آموزش نقش های همیار، نظارت معلم، تناسب تکلیف با سطح شناختی دانش آموزان، گردش نقش های آموزشی، ارزشیابی تکوینی و جلوگیری از تثبیت نقش «دانش آموز قوی» و «دانش آموز ضعیف» وابسته است. بنابراین، یادگیری همسالان در کلاس چندپایه زمانی می تواند به ارتقای کیفیت آموزشی منجر شود که به عنوان بخشی از طراحی برنامه درسی و مدیریت کلاس، نه صرفا یک تکنیک موقت، مورد استفاده قرار گیرد. نتیجه کلی مقاله آن است که ساختار چندپایه، علی رغم محدودیت های خود، ظرفیت ایجاد محیطی طبیعی برای یادگیری بین سنی و همیارانه دارد و می توان با طراحی هدفمند این ظرفیت، بخشی از چالش های آموزشی این کلاس ها را به فرصت یادگیری تبدیل کرد.

نویسندگان

مریم چلبی بزچلوئی

کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی ،شاغل در آموزش و پرورش استان مرکزی اراک ناحیه ۲ ،مرکز جامع سنجش آموزش توانبخشی و مداخله ی بهنگام رشدی _تربیتی

پریسا عبدی

کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی ،شاغل در آموزش و پرورش استان مرکزی اراک ناحیه ۲ ،مرکز جامع سنجش آموزش و توانبخشی و مداخله ی بهنگام رشدی _ تربیتی

سمانه سادات میر عبدالحق هزاوه

کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی، شاغل در آموزش و پرورش استان مرکزی اراک ناحیه ۲ ،مرکز جامع سنجش آموزش توانبخشی و مداخله ی بهنگام رشدی _تربیتی