تبیین مدل مدرسه آینده نگر با تاکید بر آینده پژوهی، رهبری تحول آفرین و مدیریت نوآوری آموزشی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 15

فایل این مقاله در 22 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

ANDIKACONF01_4109

تاریخ نمایه سازی: 13 مهر 1405

چکیده مقاله:

مدرسه در جهان معاصر دیگر صرفا نهادی برای انتقال سازمان یافته دانش و اجرای برنامه های درسی نیست، بلکه به تدریج به سازمانی پیچیده، یادگیرنده و آینده ساز تبدیل شده است که باید بتواند در برابر تغییرات فناورانه، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و معرفتی، ظرفیت انطباق، یادگیری و بازآفرینی خود را حفظ کند. در چنین شرایطی، مفهوم «مدرسه آینده نگر» از یک ایده آرمانی فراتر رفته و به یک ضرورت مدیریتی و تربیتی تبدیل شده است. مسئله اساسی این پژوهش آن است که آینده نگری مدرسه چگونه می تواند از سطح پیش بینی تغییرات فراتر رود و به سازوکاری برای تصمیم گیری، رهبری و نوآوری سازمانی تبدیل شود. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و روش مطالعه اسنادی مروری انجام شده و با تحلیل و ترکیب یافته های پژوهش های معتبر، اسناد سیاستی و ادبیات نظری مرتبط با آینده پژوهی، رهبری تحول آفرین، تغییر آموزشی و مدیریت نوآوری، به تبیین مولفه های یک مدل مفهومی برای مدرسه آینده نگر پرداخته است. تحلیل منابع نشان می دهد که آینده نگری مدرسه زمانی به ظرفیت واقعی تبدیل می شود که با سه سازوکار مکمل پیوند بخورد: نخست، آینده پژوهی که وظیفه آن شناسایی روندها، پیشران ها، عدم قطعیت ها، آینده های ممکن و ترجیحات تربیتی است؛ دوم، رهبری تحول آفرین که یافته های آینده پژوهانه را به چشم انداز مشترک، انگیزش، مشارکت و ظرفیت اقدام تبدیل می کند؛ و سوم، مدیریت نوآوری آموزشی که امکان تبدیل ایده ها و سناریوهای مطلوب به تجربه های آموزشی، فرایندهای سازمانی و الگوهای جدید همکاری را فراهم می سازد. بر اساس تحلیل انجام شده، مدرسه آینده نگر سازمانی است که به جای واکنش دیرهنگام به تغییرات، به صورت مستمر محیط خود را رصد می کند، درباره آینده های بدیل گفت وگو می کند، ظرفیت حرفه ای کارکنان را توسعه می دهد، ریسک های نوآوری را مدیریت می کند و از یادگیری سازمانی برای اصلاح تصمیم های خود بهره می گیرد. مدل پیشنهادی پژوهش دربرگیرنده پیشران های محیطی و فناورانه، ظرفیت آینده پژوهانه، رهبری تحول آفرین، فرهنگ نوآوری، یادگیری سازمانی، مدیریت تغییر، مشارکت ذی نفعان و سازوکار ارزیابی و بازخورد است. نتیجه کلی نشان می دهد که مدرسه آینده نگر بیش از آنکه یک ساختمان، فناوری یا برنامه خاص باشد، یک «ظرفیت سازمانی برای ساختن آینده» است؛ ظرفیتی که از ترکیب آینده نگری، رهبری و نوآوری شکل می گیرد.

نویسندگان

هما فتحعلی پوری

آموزش و پرورش شوشتر