بررسی میزان آگاهی دانش آموزان از مسئولیت های زیست محیطی و نقش آموزش های آموزش وپرورش در ارتقای آن

بحران های زیست محیطی معاصر نیازمند تحول در الگوهای رفتاری و ارتقای سواد بوم شناختی نسل جوان است. هدف این پژوهش، بررسی سطح آگاهی و مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان پایه دوازدهم دوره دوم متوسطه و سنجش اثربخشی برنامه های رسمی و فوق برنامه آموزش وپرورش در تقویت رفتارهای حامی محیط زیست است. جامعه آماری این پژوهش مقطعی–توصیفی را دانش آموزان سال آخر دوره دوم متوسطه تشکیل داده اند که از میان آن ها نمونه ای به حجم ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسش نامه استاندارد سنجش سواد زیست محیطی و مسئولیت پذیری شهروندی بود. یافته ها نشان داد که میانگین سطح آگاهی نظری دانش آموزان از مسائل زیست محیطی در سطح متوسط به بالا ( از ۵) قرار دارد، اما این آگاهی در حوزه کنشگری و رفتار مسئولانه عملی ( ) با شکاف معناداری همراه است. همچنین، ارزیابی کارآمدی کتب و آموزش های مدرسه ای نشان دهنده غلبه رویکردهای نظری و حافظه محور و ضعف فعالیت های میدانی و حل مسئله است. تحلیل همبستگی پیرسون حاکی از رابطه مثبت و معنادار میان کیفیت برنامه های آموزشی ادراک شده و مسئولیت پذیری زیست محیطی دانش آموزان ( ) بود. در نهایت، بازنگری در سرفصل های آموزشی و گذار از آموزش های انتزاعی به پروژه محور و اقدام پژوهی در مدارس پیشنهاد می شود.